Rodzina

Przez pierwsze trzy lata, Male dzieci najczęściej pozostają w domu z mamą. Niewiele rodziców decyduje się na żłobek, który staje się ostatecznością. Kiedy kończy się już urlop wychowawczy i czas wrócić do swoich służbowych obowiązków, czas pomyśleć o oddaniu dziecka do przedszkola. Możemy być pewni, że początki będą trudne, a dziecko będzie buntowało się przeciwko takiemu stanowi rzeczy, kiedy zostanie nagle zabrane mamie. Wiele przedszkoli przyjęło nową i ciekawą zasadę. Przynajmniej na pól roku przed rozpoczęciem roku szkolnego, przedszkola organizują spotkania dla przyszłych przedszkolaków. Rodzice udają się z dzieckiem do takiego przedszkola, gdzie po krótkim wspólnym pobycie, przyszłe przedszkolaki zabierane są do osobnego pomieszczenia, gdzie mogą się bawić, a jednocześnie zostać bez mamy. Spotkania takie są robione przynajmniej raz w miesiącu i przez ten okres dziecko jest w stanie przyzwyczaić się do miejsca i pogodzić z faktem przedszkola staje się znacznie mniejszym stresem dla małego dziecka.

Niepożądane zachowania u najmłodszych

Coraz częściej spotyka się bardzo agresywne zachowania u coraz to młodszych dzieci. Zjawisko to jest bardzo niepokojące, ale nic nie dzieje się bez przyczyny. Agresywne zachowanie zawsze ma gdzieś swoje źródło, tylko trzeba umieć je znaleźć. Jednym z głównych źródeł jest telewizja. Dzieci mają nierzadko nieograniczony dostęp do telewizji. Ogromna ilość kanałów telewizyjnych, różnorodność proponowanych filmów, nie zawsze nadaje się do oglądania przez dziecko. Także bajki, przeznaczone dla dzieci, naszpikowane są przemocą. Dzieciaki uwielbiają swoich filmowych idoli i pragną dorównać im, poprzez naśladowanie. Jeżeli ulubiony bohater był agresywny, dziecko też będzie chciało takie być. Równie brutalne treści przekazywane są w grach komputerowych. W nich zabija się bezkarnie, samemu cało wychodząc z opresji. Warto kontrolować, co oglądają nasze dzieci i w jakie gry grają, aby potem nie być mocno zdziwionym, z powodu dziwnych i nieodpowiednich zachowań. Agresja nie bierze się z nikąd i wypacza charakter dziecka.

Zaleca się, aby noworodki i niemowlęta, karmione były mlekiem matki, ponieważ jest ono najlepiej przystosowane do ich potrzeb. Jednak zdarza się czasami, że z jakichś konkretnych przyczyn, dziecko nie może być karmione naturalnie. Stosuje się wtedy, tak zwane, sztuczne żywienie w postaci zmodyfikowanego mleka w proszku. Dzieci karmione naturalnie, powinny jeść wtedy, kiedy sobie tego życzą, nawet co godzinę. Dzieci karmione sztucznie, powinny mieć dłuższe przerwy między posiłkami, w przypadku noworodków, jeśli to możliwe, nawet trzy godziny. Każde dziecko jest inne: niektóre potrzebują mniejszą ilość mleka, ale częściej, inne najadają się dużą ilością i idą smacznie spać. Dzieciom karmionym naturalnie nie ma potrzeby podawania napojów między posiłkami, natomiast te, które karmione są sztucznie, mogą odczuwać pragnienie. W okresie upałów, ani jednym, ani drugim, nie żałujmy picia, skoro i sami pijemy częściej. Do ukończenia trzech miesięcy przez dziecko, jego podstawowym pożywieniem jest mleko. Dopiero od czwartego miesiąca życia zaczynamy stopniowo wprowadzać nowe produkty.

Trochę starsze dziecko?

Większość dzieci wręcz uwielbia słodycze. Najchętniej jadłyby je zamiast normalnych, codziennych posiłków. Nie jest zabronione podawanie dzieciom słodkich smakołyków, ale wszystko powinno mieć swój umiar. Rodzice dziwą się, że dziecko nie ma ochoty na zjedzenie kolacji, czy obiadu. Nie ma w tym nic dziwnego, skoro maluch najadł się słodkich czekoladek. Są to ogromne ilości zbędnych kalorii, które z czasem odkładają się w organizmie, jako tkanka tłuszczowa, powodując nadwagę, a z czasem otyłość. Także zęby dziecięce nie bardzo lubią słodycze. Zbyt duża ilość słodkiego jedzenia przyczynia się do powstawania próchnicy, a jej leczenie zdecydowanie nie należy do przyjemności. Jeżeli pozwalamy dziecku na jedzenie jego ulubionych smakołyków, zwróćmy uwagę na to, aby nie dostawało ich później, niż półtorej godziny przed konkretnym posiłkiem. Ograniczmy także ich ilość, a przy zakupie sprawdzajmy, czy nie zawierają szkodliwych dla dziecka dodatków w postaci barwników, lub środków smakowych. Słodycze, spożywane w rozsądnych ilościach nie zaszkodzą żadnemu dziecku.

Karanie – metody wychowawcze stosowane u małych dzieci

Stosowanie systemu kar i nagród w wychowaniu własnych dzieci, powinniśmy stosować możliwie jak najprędzej. Dziecko powinno szybko zorientować się co mu wolno, a czego nie. Oczywiście nie zawsze jesteśmy w stanie wyegzekwować posłuszeństwo, ponieważ maluch będzie nieustannie sprawdzał, na ile jesteśmy w stanie mu ustąpić. Za każde dobre, choćby najdrobniejsze osiągnięcia, czy zachowania, powinniśmy dziecko nagradzać. Za nagrodę może tu służyć pochwala, pogłaskanie, czy nasz własny, indywidualny sposób, ale na pewno nie kupno zabawek. Jeżeli maluch coś przeskrobie lub złamie ustalone przez nas zasady, powinien ponieść karę. Kara powinna być odpowiednia do wieku dziecka. Nie ma tutaj mowy o biciu, bo to wcale nie jest metoda wychowawcza. Karą może być upomnienie, zakaz czegoś, co dziecko bardzo lubi na określony wymiar czasu. Mogą to być schowane klocki, jeśli dziecko wcale nie ma ochoty na sprzątanie porozrzucanych zabawek. Sami musimy opracować własne metody kar i nagród, które będą się najlepiej sprawdzały.

Kieszonkowe dla nastolatków

Trudno jest oczekiwać od nastolatków, że od razu zrozumieją wartość pieniędzy. Wydaje im się, że skoro rodzice pracują, to muszą dostać żądaną kwotę, kiedy chcą i jaką chcą. Oczywiście nie ma nic bardziej nieprawdziwego. Niestety, na niewiele zda się przesiadywanie i tłumaczenie, że trzeba zapłacić czynsz, media i wiele innych zobowiązań, że trzeba kupić domownikom ubrania, a w razie potrzeby, lekarstwa. Warto podjąć próbę wydzielenia dziecku określonej kwoty pieniędzy, którą będzie mógł przeznaczyć na niezbędne wydatki. Kwota taka wcale nie powinna być wysoka, ponieważ dziecko nie będzie potrafiło docenić posiadania pieniędzy, a także nie będzie musiało dokonywać wyboru, czy kupić słodycze, czy może coś innego. Jeżeli ustalimy zasady, na co może być przeznaczone kieszonkowe, twardo ich się trzymajmy. Jeśli dziecku zabraknie pieniędzy, będzie do nas przychodziło z prośbą o danie dodatkowej kwoty. Działania takie wymagają ze strony rodziców mnóstwa cierpliwości, a i tak niestety, nie zawsze odniosą pożądany efekt.

Często się zdarza, że dwu lub trzylatek rzuca się na podłogę, kopiąc nogami, gdy czegoś mu odmówimy. Nie ma tu większego znaczenia miejsce zajścia, ale najchętniej czyni to w miejscach publicznych. Sytuacja taka nie należy do najmilszych i czasem nie wiemy, co ze sobą zrobić w takim przypadku. Najważniejsze jest, aby nie wpadać w panikę, a przede wszystkim nie ustępować dziecku pod presją. Jeżeli ustąpimy chociaż raz, dziecko bardzo szybko spostrzeże, że takim sposobem może osiągnąć to, czego chce i będzie tę metodę stosowało coraz częściej. Najtrudniejszym sposobem na takie zachowanie, ale i przy okazji najbardziej skutecznym, jest ignorancja takiego zachowania, próba udania, że wcale się tego nie widzi. Dziecko pokrzyczy, a widząc, że nikt na to nie reaguje, uspokoi się. Będzie wiedziało, że obrało zły sposób na osiągnięcie swoich pragnień. Jeśli sytuacja taka ma miejsce w domu, wart pod Glowem dziecka podłożyć coś miękkiego, by nie zrobiło sobie krzywdy i najzwyczajniej wyjść z pomieszczenia, nie zwracając uwagi na zajście.

Trudny czterolatek

Czteroletnie dziecko potrafi zrozumieć już bardzo dużo. Doskonale wie, co mu wolno, a czego nie wolno. Odpowiednie i prawidłowe postępowanie rodziców powinno już dawno wyznaczyć określone granice, jakie są dla takiego dziecka dozwolone. Jednakże ogromna ciekawość życia i chęć pokazania swojej odrębności, skłania czterolatka do zachowań, które często potrafią przyprawić rodziców o ból Glowy. Dosyć często zdarza się, że gdy odmawia się kupienia, czy dania jakiejś rzeczy dziecku, dostaje ono najzwyklejszego napadu histerii, okazując swoje niezadowolenie bardzo głośnym krzykiem, a czasami nawet rzucaniem się na podłogę i kopaniem. Takie zachowanie jest dosyć żenujące dla rodziców przede wszystkim w miejscu publicznym. Dziecko wychodzi z założenia, że dla świętego spokoju rodzice ugną się i spełnią jego zachciankę. W ten sposób sprawdzają, na ile mogą naciągnąć wyznaczone przez rodzica granice. Najlepszym sposobem na opanowanie takiego stanu jest stanowczość w swej decyzji i anielski spokój, chociaż o ten ostatni, wcale nie jest łatwo.

Ubranko jest to strój dla dziecka. Ubranko musi być w każdej wyprawce, ponieważ po urodzeniu dziecka trzeba go w coś ubrać. Przy wyborze ubranek kierujemy się kilkoma kwestiami, czyli po pierwsze tym ze ważna jest płeć dziecka, jeśli spodziewamy się chłopczyka kupujemy niebieskie ubranka natomiast, jeśli dziewczynki to różowe. Ubranko dla dziecka składa się z kilku części. Można je kompletować lub kupić już w gotowej wersji, czyli w sklepie są dostępne gotowe wyprawki, najczęściej znajduje się w nich kaftanik, czyli rodzaj podkoszulki następnie bluzeczka, śpioszki i można zawsze dokupić rożek lub kocyk, ponieważ dziecko w tedy łatwiej można podnosić i chwytać. Dawniej do tego typu czynności używano becików lub rożkom obecnie są to kocyki lub nosidełka. Obowiązkowa jest również czapka, ponieważ główkę po narodzinach należy osłaniać dziecko nie ma jeszcze wyrobionej odporności i szybko może złapać nam infekcje. Po narodzinach przynosi się nam dziecko i sami musimy je ubrać jest to dość trudne, ale z czasem można tą czynność opanować.

Najbezpieczniejsze ubranka dla najmłodszych

Najmłodsze dzieci potrzebują szczególnej uwagi przy wyborze ubranek. Dotyczy to materiału, z jakiego zostały one uszyte, a także jakości wykonania. Trzeba pamiętać, że Male dzieci nie chodzą, a jedynie leżą w łóżeczku, a ich skóra jest jeszcze bardzo delikatna i wrażliwa. Najzdrowszą tkaniną do szycia dziecięcych ubranek jest Belna. Jest to włókno naturalne, które bardzo dobrze wchłania wilgoć, więc, jeżeli dziecko spoci się, ubranko wchłonie ten pot, nie powodując odparzeń. Ważnym elementem jest szycie. Grube szwy, drapiące, nieobszyte brzegi materiału także narażają na uszkodzenia skóry i odgniecenia. Najmniejsze dzieci nie są jeszcze w stanie samodzielnie się przekręcić, ani zakomunikować, że jest im niewygodnie. Dziecięce ubranka nie mogą krępować ruchów dziecka. Nie mogą też być ani za małe ani za duże. Dziecko potrzebuje pełnej swobody ruchów podczas fikania rączkami i nóżkami, dlatego trzeba zadbać o odpowiednie ubranka, za co odwdzięczy się nam prawidłowym rozwojem i uśmiechem.

Interakcje nauczyciela z uczniem
Otóż z jednej strony nauczyciel pozostaje w wielu interakcjach z uczniami, są to jednak bardzo specyficzne kontakty wynikające z roli, jaką pełni nauczyciel. Ponadto interakcje te są ograniczone czasowo, najczęściej wiążą się one z jednostką lekcyjną. Na specyfikę interakcji nauczyciela z uczniami zwracają uwagę P. W. Jackson i H. M. Lahaderne. Autorzy ci chcieli się przekonać, jaki typ interakcji zachodzi na terenie szkoły, i w związku z tym dokonywali prostych obserwacji w czterech klasach VI. Klasy te miały po 30 uczniów, a interakcje nauczyciel – uczniowie obserwowano przez ok: 10 godzin, w odcinkach 20-min litowych. W trakcie obserwacji wyróżniono: Interakcje o charakterze pouczającym, gdy odnosiły się one do struktury z danego przedmiotu lub miały na celu osiągnięcie celów kształcenia. Interakcje o typie kierowania, gdy chodziło o interpretację przepisów obowiązujących w klasie. Interakcje o charakterze przyzwalania lub zabraniania, w przypadku utrzymania porządku w klasie, a także karania za niewłaściwe zachowania.

Działania wspólne grupy
To, jak człowiek spostrzega sam siebie, jest związane z tym, jak widzi swoją przynależność do jednej czy do większej liczby grup. I tak, utożsamiamy się z grupą narodowościową Polaków, z mieszkańcami Warszawy, z przynależnością do grupy zawodowej nauczycieli, do podgrupy nauczycieli języka polskiego, do grona pedagogicznego szkoły X, do rodziny Kowalskich itd. Inaczej mówiąc, nasza świadomość przynależności do grup, wyodrębnionych na podstawie pewnych kryteriów, jest nam pomocna w odpowiedzi na pytanie, kim sami jesteśmy. Kryterium “odrębności” nie różnicuje małych grup od grup dużych. Mam świadomość, że jestem członkiem rodziny Kowalskich, a jednocześnie mam poczucie, że przynależę do zawodowej grupy nauczycieli. Nie ulega wątpliwości, że gdy z tego punktu widzenia rozważymy sytuację w klasie szkolnej, to stwierdzimy, że spełnia ona wszelkie wymagania, żeby traktować ją jako grupę.

Problem interakcji
W części poświęconej problematyce interakcji w dalszym ciągu niemal przez cały czas będziemy mówić o różnego rodzaju interakcjach. Warto może dodać, że w przypadku grupy jest więcej uczestników interakcji, a i same interakcje są bardziej złożone. O ile w części pt. Interakcje międzyludzkie opisy dotyczyły tylko dwóch Uczestników, to kiedy mówimy o grupach, takich uczestników występuje znacznie więcej. Należy wyróżnić małe grupy w przeciwieństwie do innych większych grup, np. grupy nauczycieli, adwokatów, myśliwych. W małych grupach interakcje między członkami mają charakter kontaktów każdego z każdym i, co więcej, interakcji bezpośredniej, a więc takiej, że każdy członek grupy może bez pośrednictwa innych osób, np. kierownictwa czy środków masowego przekazu, pozostawać w interakcji, komunikować się z każdym innym członkiem.

Duże grupy społeczne
Natomiast w dużych grupach, np. grupach zawodowych, ich członkowie nie są w stanie kontaktować się z wszystkimi innymi członkami. Mogą to czynić za uczestnictwem struktur organizacyjnych (szczeble na przykład kierownicze ) lub środków masowej informacji. Jeżeli popatrzymy z tego właśnie punktu widzenia na klasę szkolną, nie ulega wątpliwości, że jest ona małą grupą. Dzieje się tak dlatego, że w klasie szkolnej zarówno ze względu na wspólne miejsce w przestrzeni, ograniczone murami sali lekcyjnej, jak i z uwagi na liczbę osób będących członkami klasy, a także z powodu wspólnie spędzanego czasu, przebywania razem kilka godzin dziennie, istnieje możliwość, żeby niemal każdy członek klasy szkolnej wchodził w interakcje z innymi jej członkami. Jak wiemy, często takie kontakty są kontynuowane poza terenem szkoły. Mówiąc o interakcjach warto zastanowić się, czy przy uwzględnieniu powyższego nauczyciel jest, czy nie jest członkiem grupy, takiej jak klasa szkolna.

Grupy
Każdy z nas zastanawiał się niejednokrotnie nad tym, czym jest grupa i jak ją zdefiniować. Istnieje wiele odpowiedzi na to pytanie. Zamiast przedstawiać różne definicje grupy, przyjrzyjmy się przykładowi powstawania grupy, co może nam ułatwić odpowiedź na postawione pytanie. Obserwujemy oto następującą scenę wokół nowo zbudowanych bloków, które dopiero co zostały zasiedlone. Pojawia się tam trzech chłopców w zbliżonym wieku. Chłopcy ci nie znają się i pozornie nie zwracają na siebie uwagi. Jednakże po jakimś czasie jeden z nich zatrzymuje drugiego i pyta go: “Czy ty też mieszkasz w tym domu?” Odpowiedź jest potwierdzająca. Dołącza się trzeci chłopiec, który także oświadcza, że mieszka w tym samym domu, a nawet, jak się okazuje, na lej samej klatce schodowej, co pozostali dwaj. Kolejnym pytaniem, które chłopcy sobie zadadzą, może być zapytanie o imiona. Jeden z nich to Zbyszek, drugi Janek, a trzeci Kazik. Dalsza wymiana zdań, to wzajemne poinformowanie się, do której klasy chodzą.

Uczniowie jednej klasy
I tu również okazuje się, że wszyscy mają chodzić do klasy VI, a na nowym miejscu zamieszkania będą oczywiście uczęszczać do tej samej szkoły. Jeden z nich proponuje, czy nie , mogliby spróbować razem zapisać się do jednej klasy. Następnie w toku dalszej rozmowy okazuje się, że Zbyszek i Janek bardzo interesują się filatelistyką i mają ciekawe zbiory znaczków, które warto by obejrzeć, natomiast wszyscy trzej bardzo lubią mecze piłki nożnej, a właśnie w telewizji nadany zostanie mecz Polska – Cypr. W tym momencie pada propozycja Janka, żeby transmisję meczu obejrzeć wspólnie. Idą więc do mieszkania Janka i przez dwie godziny oglądają mecz. Tego rodzaju opis dotyczący innych dni, a nie tylko fragmentu jednego z nich, można by kontynuować bardzo długo, Analizując podany wyżej przykład, chcielibyśmy zwrócić uwagę na pierwszą sprawę, że w małych grupach najważniejszą cechą, która różni je od mega grup jest fakt, że wszyscy są ze sobą w interakcji.