W dzisiejszych czasach wiele osób odkłada zakładanie rodziny na później, wierząc iż jest na to bardzo dużo czasu. Czy jednak jest to dobre rozwiązanie- tak naprawdę trudno jednoznacznie stwierdzić, bowiem niewątpliwie ma zarówno swoje wady jak i zalety. Zaletą jest przede wszystkim fakt, iż ludzie mogą dobrze przygotować się zanim zdecydują się na taki dość poważny krok. Zabezpieczenie finansowe jest w dzisiejszych czasach bardzo ważne, a kiedy nie trzeba martwić się o to, że nie starczy nad od przysłowiowego pierwszego do pierwszego, o wiele łatwiej jest wieść radosne i szczęśliwe życie. Młodzi ludzie, decydujący się na dzieci zwykle starają się już mieć nie tylko własne mieszkanie, ale również, a może przede wszystkim dobrą pracę, stanowiącą nie tylko źródło satysfakcji, ale także stałego i dobrego źródła dochodu. Skończenie studiów i zdobycie takiej pracy to dla wielu ludzi priorytet, dzięki któremu później można zastanawiać się nad dalszymi etapami rozwoju. Niestety jednak w pogodni za sukcesem wiele młodych osób zapomina, co w życiu jest naprawdę ważne. Przez to nie potrafią być oni naprawdę szczęśliwi, a i znalezienie odpowiedniego partnera przychodzi z większą trudnością. Wiele osób po trzydziestce czuje już taką desperację, iż rozpoczyna życie z pierwszą lepszą osobą, która niekoniecznie może być tą wielką i jedyną miłością. Wprawdzie na przyjaźni i wzajemnym zrozumieniu również można spróbować dobry związek, niemniej jednak nie da się ukryć, iż większość osób, zwłaszcza kobiet tęskni za prawdziwym zawrotem głowy i uniesieniem, na które uzwyczajnienie ma czasu. Poza tym warto również wspomnieć o tym, iż kobiety coraz częściej decydują się na dzieci dopiero po trzydziestym roku życia, co wiąże się ze zwiększonym ryzykiem występowania różnych chorób i powikłań u noworodków. Ludzie jednak często nie zdają sobie z tego sprawy i ślepo wierzą, iż wszystko po prostu się ułoży. Jednocześnie dość wysoka jest również liczba nastoletnich matek, które same będąc jeszcze dziećmi, muszą wziąć na siebie naprawdę dużą odpowiedzialność.
Dom
Dom kryje w sobie wiele możliwych rozszyfrowań. Może być w pierwszej kolejności kojarzony jako budynek, w którym mieszka konkretna rodzina lub kilka rodzin i wówczas możemy na przykład mówić o domu – bliźniaku. Z pojęciem domu niezaprzeczalnie asocjuje pewna specyficzna atmosfera i nie chodzi o ciasta świąteczne czy inne potrawy, które właściwie wchodzą oczywiście w pole semantyczne tego słowa, ale o więź między członkami rodziny, którą wspólnie określa się również domem. Dom zatem to przede wszystkim rodzina, na którą składają się rodzice, czyli kochający się mąż z żoną i ich dzieci. Dla tych, którzy zostali wychowani bez jednego z rodziców, albo w stresie z powodu jakiś rodzinnych patologii dom będzie utożsamieniem pewnego zła i męki. W takim przypadku odoby wyrastające w nim będą starały się albo z niego wyrwać, albo zbudować w przyszłości swój własny, lepszy, by nie przypominał tego poprzedniego, gorszego. I nie chodzi wyłącznie o konstrukcję domu jako budynku, a właśnie o ową atmosferę w nim.
Dzieci
Dzieci są owocem miłości dwojga rodziców. Stanowią dopełnienie rodziny, bez którego często pojawiają się problemy. Model rodziny sprzed około trzydziestu lat związany był z małżeństwem w wieku około dwudziestu lat zarówno kobiety, jak i mężczyzny, ale i z dziećmi zaraz od razu po ślubie. Dziś taki wzór rodziny trochę się zdewaluował, dzieci kobiety rodzą taki przed, jak i po ślubie, co oczywiście nie znaczy, że wcześniej tak nie było. Na pewno mniej się o tym mówiło, bo mniej się o tym wiedziało, choćby nawet ze względu na słabo rozwiniętą modę mówienia o wszystkim w mediach. Nie ulega wątpliwości, że dzieci to szczęście w rodzinie, choć na początku ich pojawienie się w każdym domu wiąże się oczywiście z krzykiem i wrzaskiem, nieprzespanymi nocami, wiecznymi kolejkami do lekarza. Zwykło się też mawiać, że małe dzieci – mały kłopot, duże dzieci – duży kłopot. Rzeczywiście na przykład licealiści czy gimnazjaliści przynoszą nowe problemy do domu: wagary, papierosy, narkotyki, bójki. Niemniej jednak kochamy swoje dzieci, bo są częścią nas.
Wychowanie dzieci
Wychowywanie dzieci to często współcześnie omawiany problem, studiowany przez wielu specjalistów i psychologów, a przede wszystkim przez rodziców. Ostatnio ciekawą teorią jest bezstresowe wychowywanie dzieci, zatem nie podnoszenie na nich przysłowiowej ręki, nie krzyczenie, a na wszystko pozwalanie. Takim zachowaniem szczególnie kierują się dziadkowie, którzy na wszystko pozwalają i rozpieszczają, ale i tym samym burzą autorytet rodziców wśród dzieci, na który ci usilnie pracują. Takie sytuacje zakrawają już pod problematyczne, nie są jednak nie do rozwiązania. Znacznie trudniejsze jest opanowanie dzieci z ADHD, czy ze zdiagnozowanym zaburzeniem zachowania lub zaburzeniem opozycyjno-buntowniczym. Takie dzieci kradną, oszukują, okłamują, są cały czas agresywne, korzystają z używek i usilnie kamuflują swoje niecne występki. Wychowywanie takich dzieci wiąże się z pewnymi terapiami dla rodziny indywidualnie lub grupowo lub też u psychologa wyłącznie z dziećmi. Wychowywanie dzieci powinno przede wszystkim opierać się na cierpliwości rodziców, którzy krzykiem nie będą rozwiązywać problemów z dziećmi.
Święta
Święta to czas, który szczególnie kojarzy się z rodziną zwłaszcza Święta Bożego Narodzenia, których nie sposób sobie wyobrazić bez wspólnej rodzinnej wigilii. Wówczas wszyscy zjeżdżają się do domu, dzieci ze swoimi dziećmi, dziadkowie, wujkowie. Im więcej ludzi przy świątecznym stole tym weselej i radośniej podczas kolędowania i oczywiście w sercu każdego więcej takiej mocy z obcowania wśród ukochanych. Świąteczną atmosferę buduje również wspólne ubieranie choinki. Boże Narodzenie jest też czasem cudów i często w tym okresie dochodzi do niesamowitych sytuacji pojednania rodzeństwa czy innych bliskich sobie osób, które na czas jakiś zapomniały o wzajemnych relacjach. Święta pozwalają na pewną refleksję, medytację, To czas, kiedy dziecko podejdzie do matki i bezinteresownie ją przytuli, a ojciec powie do syna, że go kocha. To czas, kiedy znajomi wspólnie wieczorem porozmawiają, bo długo się nie widzieli przez studia lub inne obowiązki. To czas, kiedy jak nigdy idziemy tłumami do kościoła na pasterkę.
Interakcje nauczyciela z uczniem
Otóż z jednej strony nauczyciel pozostaje w wielu interakcjach z uczniami, są to jednak bardzo specyficzne kontakty wynikające z roli, jaką pełni nauczyciel. Ponadto interakcje te są ograniczone czasowo, najczęściej wiążą się one z jednostką lekcyjną. Na specyfikę interakcji nauczyciela z uczniami zwracają uwagę P. W. Jackson i H. M. Lahaderne. Autorzy ci chcieli się przekonać, jaki typ interakcji zachodzi na terenie szkoły, i w związku z tym dokonywali prostych obserwacji w czterech klasach VI. Klasy te miały po 30 uczniów, a interakcje nauczyciel – uczniowie obserwowano przez ok: 10 godzin, w odcinkach 20-min litowych. W trakcie obserwacji wyróżniono: Interakcje o charakterze pouczającym, gdy odnosiły się one do struktury z danego przedmiotu lub miały na celu osiągnięcie celów kształcenia. Interakcje o typie kierowania, gdy chodziło o interpretację przepisów obowiązujących w klasie. Interakcje o charakterze przyzwalania lub zabraniania, w przypadku utrzymania porządku w klasie, a także karania za niewłaściwe zachowania.
Działania wspólne grupy
To, jak człowiek spostrzega sam siebie, jest związane z tym, jak widzi swoją przynależność do jednej czy do większej liczby grup. I tak, utożsamiamy się z grupą narodowościową Polaków, z mieszkańcami Warszawy, z przynależnością do grupy zawodowej nauczycieli, do podgrupy nauczycieli języka polskiego, do grona pedagogicznego szkoły X, do rodziny Kowalskich itd. Inaczej mówiąc, nasza świadomość przynależności do grup, wyodrębnionych na podstawie pewnych kryteriów, jest nam pomocna w odpowiedzi na pytanie, kim sami jesteśmy. Kryterium “odrębności” nie różnicuje małych grup od grup dużych. Mam świadomość, że jestem członkiem rodziny Kowalskich, a jednocześnie mam poczucie, że przynależę do zawodowej grupy nauczycieli. Nie ulega wątpliwości, że gdy z tego punktu widzenia rozważymy sytuację w klasie szkolnej, to stwierdzimy, że spełnia ona wszelkie wymagania, żeby traktować ją jako grupę.
Problem interakcji
W części poświęconej problematyce interakcji w dalszym ciągu niemal przez cały czas będziemy mówić o różnego rodzaju interakcjach. Warto może dodać, że w przypadku grupy jest więcej uczestników interakcji, a i same interakcje są bardziej złożone. O ile w części pt. Interakcje międzyludzkie opisy dotyczyły tylko dwóch Uczestników, to kiedy mówimy o grupach, takich uczestników występuje znacznie więcej. Należy wyróżnić małe grupy w przeciwieństwie do innych większych grup, np. grupy nauczycieli, adwokatów, myśliwych. W małych grupach interakcje między członkami mają charakter kontaktów każdego z każdym i, co więcej, interakcji bezpośredniej, a więc takiej, że każdy członek grupy może bez pośrednictwa innych osób, np. kierownictwa czy środków masowego przekazu, pozostawać w interakcji, komunikować się z każdym innym członkiem.
Duże grupy społeczne
Natomiast w dużych grupach, np. grupach zawodowych, ich członkowie nie są w stanie kontaktować się z wszystkimi innymi członkami. Mogą to czynić za uczestnictwem struktur organizacyjnych (szczeble na przykład kierownicze ) lub środków masowej informacji. Jeżeli popatrzymy z tego właśnie punktu widzenia na klasę szkolną, nie ulega wątpliwości, że jest ona małą grupą. Dzieje się tak dlatego, że w klasie szkolnej zarówno ze względu na wspólne miejsce w przestrzeni, ograniczone murami sali lekcyjnej, jak i z uwagi na liczbę osób będących członkami klasy, a także z powodu wspólnie spędzanego czasu, przebywania razem kilka godzin dziennie, istnieje możliwość, żeby niemal każdy członek klasy szkolnej wchodził w interakcje z innymi jej członkami. Jak wiemy, często takie kontakty są kontynuowane poza terenem szkoły. Mówiąc o interakcjach warto zastanowić się, czy przy uwzględnieniu powyższego nauczyciel jest, czy nie jest członkiem grupy, takiej jak klasa szkolna.
Grupy
Każdy z nas zastanawiał się niejednokrotnie nad tym, czym jest grupa i jak ją zdefiniować. Istnieje wiele odpowiedzi na to pytanie. Zamiast przedstawiać różne definicje grupy, przyjrzyjmy się przykładowi powstawania grupy, co może nam ułatwić odpowiedź na postawione pytanie. Obserwujemy oto następującą scenę wokół nowo zbudowanych bloków, które dopiero co zostały zasiedlone. Pojawia się tam trzech chłopców w zbliżonym wieku. Chłopcy ci nie znają się i pozornie nie zwracają na siebie uwagi. Jednakże po jakimś czasie jeden z nich zatrzymuje drugiego i pyta go: “Czy ty też mieszkasz w tym domu?” Odpowiedź jest potwierdzająca. Dołącza się trzeci chłopiec, który także oświadcza, że mieszka w tym samym domu, a nawet, jak się okazuje, na lej samej klatce schodowej, co pozostali dwaj. Kolejnym pytaniem, które chłopcy sobie zadadzą, może być zapytanie o imiona. Jeden z nich to Zbyszek, drugi Janek, a trzeci Kazik. Dalsza wymiana zdań, to wzajemne poinformowanie się, do której klasy chodzą.
Uczniowie jednej klasy
I tu również okazuje się, że wszyscy mają chodzić do klasy VI, a na nowym miejscu zamieszkania będą oczywiście uczęszczać do tej samej szkoły. Jeden z nich proponuje, czy nie , mogliby spróbować razem zapisać się do jednej klasy. Następnie w toku dalszej rozmowy okazuje się, że Zbyszek i Janek bardzo interesują się filatelistyką i mają ciekawe zbiory znaczków, które warto by obejrzeć, natomiast wszyscy trzej bardzo lubią mecze piłki nożnej, a właśnie w telewizji nadany zostanie mecz Polska – Cypr. W tym momencie pada propozycja Janka, żeby transmisję meczu obejrzeć wspólnie. Idą więc do mieszkania Janka i przez dwie godziny oglądają mecz. Tego rodzaju opis dotyczący innych dni, a nie tylko fragmentu jednego z nich, można by kontynuować bardzo długo, Analizując podany wyżej przykład, chcielibyśmy zwrócić uwagę na pierwszą sprawę, że w małych grupach najważniejszą cechą, która różni je od mega grup jest fakt, że wszyscy są ze sobą w interakcji.