Rodzina

W dzisiejszych czasach wiele osób odkłada zakładanie rodziny na później, wierząc iż jest na to bardzo dużo czasu. Czy jednak jest to dobre rozwiązanie- tak naprawdę trudno jednoznacznie stwierdzić, bowiem niewątpliwie ma zarówno swoje wady jak i zalety. Zaletą jest przede wszystkim fakt, iż ludzie mogą dobrze przygotować się zanim zdecydują się na taki dość poważny krok. Zabezpieczenie finansowe jest w dzisiejszych czasach bardzo ważne, a kiedy nie trzeba martwić się o to, że nie starczy nad od przysłowiowego pierwszego do pierwszego, o wiele łatwiej jest wieść radosne i szczęśliwe życie. Młodzi ludzie, decydujący się na dzieci zwykle starają się już mieć nie tylko własne mieszkanie, ale również, a może przede wszystkim dobrą pracę, stanowiącą nie tylko źródło satysfakcji, ale także stałego i dobrego źródła dochodu. Skończenie studiów i zdobycie takiej pracy to dla wielu ludzi priorytet, dzięki któremu później można zastanawiać się nad dalszymi etapami rozwoju. Niestety jednak w pogodni za sukcesem wiele młodych osób zapomina, co w życiu jest naprawdę ważne. Przez to nie potrafią być oni naprawdę szczęśliwi, a i znalezienie odpowiedniego partnera przychodzi z większą trudnością. Wiele osób po trzydziestce czuje już taką desperację, iż rozpoczyna życie z pierwszą lepszą osobą, która niekoniecznie może być tą wielką i jedyną miłością. Wprawdzie na przyjaźni i wzajemnym zrozumieniu również można spróbować dobry związek, niemniej jednak nie da się ukryć, iż większość osób, zwłaszcza kobiet tęskni za prawdziwym zawrotem głowy i uniesieniem, na które uzwyczajnienie ma czasu. Poza tym warto również wspomnieć o tym, iż kobiety coraz częściej decydują się na dzieci dopiero po trzydziestym roku życia, co wiąże się ze zwiększonym ryzykiem występowania różnych chorób i powikłań u noworodków. Ludzie jednak często nie zdają sobie z tego sprawy i ślepo wierzą, iż wszystko po prostu się ułoży. Jednocześnie dość wysoka jest również liczba nastoletnich matek, które same będąc jeszcze dziećmi, muszą wziąć na siebie naprawdę dużą odpowiedzialność.

Wzorowa rodzina

Nie bez powodu twierdzi się, że „rodzina to jest siła”. Rodzina daje poczucie bezpieczeństwa, pomaga uwierzyć w siebie, wspiera w działaniach i realizowaniu marzeń, planów. Taka jest właśnie wzorowa i wzorcowa rodzina. We wzorowej rodzinie króluje miłość. A tam gdzie miłość jest i oczywiście i szczęście, i radość, i zrozumienie. Nie jest łatwo stworzyć rodzinę opartą na pełnym zaufaniu, która pomaga w życiu. Choć może wydaje się być to trudne we współczesnym świecie, w którym mnożą się problemy, pokusy i inne zło, które zaburza pewien porządek w rodzinie. Do wszystkiego trzeba podchodzić z rozsądkiem i zrozumieniem. Nie wolno patrzeć na wszystko przez pryzmat własnej osoby. Musi liczyć się druga osoba – każdemu bowiem należy się szacunek. Miłość rodzinną jak każdy rodzaj miłości trzeba nieustannie pielęgnować. Nie można zaniedbywać dzieci czy partnera, nie można odkładać problemów „na później”, ponieważ potem się one tylko nawarstwiają i ciężko przywrócić wcześniejsze szczęście i porządek.

Wyprawy rodzinne

Rodzinę można porównać do drzewa. Rozrasta się jeśli jest odpowiednio pielęgnowane, jeśli odpowiednio się o nie dba. Pozostawione samo sobie nierzadko obumiera, a przynajmniej traci swoją urodę, wielkość, siłę. Staje się dzikie. Rodzinę również trzeba pielęgnować, również trzeba o nią dbać. Rodzinie trzeba poświęcać sporo czasu. Również z rodziną trzeba spędzać choć część swojego czasu wolnego. Co możemy robić wspólnie? Wiele osób nie umie zorganizować swojej rodzinie czasu. Tymczasem możliwości jest mnóstwo, tym bardziej we współczesnym świecie, który odsłania przed nami nowe perspektywy. Jedną z możliwości są wycieczki – nieważne piesze czy samochodowe, krótkie czy długie. Wspólne przebywanie ze sobą, odkrywanie nowych rzeczy, wspominanie znanych miejsc bardzo spaja rodzinę, umacnia więzi. Rodzice pokazują swoim pociechom miejsca sobie znane lub wybierają zakątki, które mogą odkryć razem z  pozostałymi członkami rodziny. Podczas takich wypraw wiele możemy nauczyć się, przede wszystkim o sobie i członkach swojej rodziny. To jakby łączenie przyjemnego z pożytecznym.

Obcy w rodzinie

Rodzina jest grupą, ale nie jest to grupa zamknięta. Nie można żyć tylko i wyłącznie z członkami rodziny. Nie jest to możliwe, ponieważ potrzebujemy też innych osób do odpowiedniego funkcjonowania. Najczęściej taką osobą obcą wpisującą się w życie rodziny jest niania. W dawnych czasach nianie były nazywane guwernantkami, a ich rola trochę różniła się od roli tylko i wyłącznie niańki. Niania opiekuje się dziećmi, czasem zajmuje się domem, ale jej uwaga skupia się głównie na młodszych członkach rodziny. Tymczasem guwernantka pełniła również rolę nauczycielki i przysposabiała dzieci do życia w społeczeństwie. Uczyła je dobrych manier, podstaw odpowiedniego zachowania. Wykładała różne nauki i uczyła dzieci obcych języków. Oczywiście na guwernantkę stać było tylko bardziej zasobne rodziny. Tym samym była ona wymogiem, jeśli rodzice chcieli, aby ich dzieci osiągnęły pewien status społeczny i zyskały znaczenie w tak zwanym towarzystwie. Oczywiście guwernantka nie jest przeżytkiem – coraz częściej zawód ten powraca do łask.

Przyjaciele rodziny

Często na rodzinę składają się nie tylko osoby ze sobą w jakiś sposób spokrewnione, ale również obcy ludzie często nazywani przyjaciółmi rodziny. To wielkie szczęście jeśli należymy do osób, które posiadają właśnie takich przyjaciół. Na takie osoby możemy naprawdę liczyć. Takie osoby liczą się nie tylko z nami, ale z całą naszą rodziną. Mimo braków więzów pokrewieństwa są traktowani jako pełnoprawni członkowie rodziny. Ba, często są traktowani lepiej nić niektóre spokrewnione osoby. Przyjaciel rodziny potrafi wiele zrozumieć. Zna nasze problemy, choć nie próbuje pomóc na siłę. Wykazuje przede wszystkim cierpliwość i zrozumienie. To bardzo ważne. Osoba taka potrafi spajać rodzinę jeśli pojawią się w niej problemy czy niesnaski pomiędzy członkami rodziny. Czasem bywa rozjemcą czy negocjatorem w sporach. Niewątpliwie jednak jest to osoba ważna i potrzebna. Pielęgnujmy zatem nasze przyjaźnie, bo dopiero w trudnych chwilach zdajemy sobie sprawę, jak są ważne.

Kłopoty rodzinne

W rodzinach zawsze pojawiają się jakieś problemy. Często są to zwykłe nieporozumienia, wynikające z braku porozumienia np. pomiędzy rodzicami a dziećmi. Często pojawiają się różnice zdań, w szczególności, gdy dzieci są w wieku dojrzewania czyli w okresie buntu. Zaczynają mieć własne zdanie i próbują je przeforsować, rodzice z kolei nie pozwalają na to, by dzieci nimi rządziły. W ten sposób pojawiają się spięcia, rodzą nieporozumienia i problemy wychowawcze, jeśli rodzice nie potrafią odpowiednio rozwiązać tych problemów. Zwykle nie jest to jakoś bardzo poważna sytuacja – pokona ją cierpliwość, miłość i rozmowa, rozmowa, rozmowa. Innymi problemami w rodzinie są nieporozumienia między rodzicami, które prawie zawsze mają wpływ na dzieci. Kłótnie rodziców niekorzystnie odbijają się na emocjonalności dzieci, które często postawione są między przysłowiowymi „młotem a kowadłem”. Starsze dzieci próbują załagodzić te spory, jednakże to też nie jest korzystne. Rodzice powinni załatwiać swoje sprawy między sobą i nie pozwolić by dzieci martwiły się o relacje.

Genealogia

W dawniejszych czasach ludzie przywiązywali znaczną uwagę do swego pochodzenia. Urodzeni w starych, szanowanych rodach mieli dostęp do najwyższych zaszczytów. Byli zapraszani przed oblicza władców i najważniejszych ludzi w kraju. Mogli liczyć na objęcie ważnych stanowisk i mogli nie obawiać się o swoją przyszłość. Obecnie nie przywiązuje się aż tak dużej uwagi do swego pochodzenia, choć istnieje tendencja do odszukiwania swoich korzeni rodzinnych i zdobywania wiadomości o swoich przodkach. Jest to niewątpliwie ciekawe doświadczenie – swoista podróż w czasie. Stworzenie własnego drzewa genealogicznego to świetny pomysł. Potem możemy taki gotowy projekt powiesić w swoim domu czy mieszkaniu i chwalić się nim wśród znajomych. Takie doświadczenie jest pouczające – przy okazji można dowiedzieć się wiele ciekawych rzeczy i zrozumieć pewne wydarzenia czy też zachowania członków rodziny. Warto tez pamiętać o swoich korzeniach rodzinnych i przekazywać jej wartości swoim dzieciom, które potem z kolei przekażą je swoim dzieciom, a te swoim i tak aż do końca istnienia rodu ludzkiego.

Przez pierwsze trzy lata, Male dzieci najczęściej pozostają w domu z mamą. Niewiele rodziców decyduje się na żłobek, który staje się ostatecznością. Kiedy kończy się już urlop wychowawczy i czas wrócić do swoich służbowych obowiązków, czas pomyśleć o oddaniu dziecka do przedszkola. Możemy być pewni, że początki będą trudne, a dziecko będzie buntowało się przeciwko takiemu stanowi rzeczy, kiedy zostanie nagle zabrane mamie. Wiele przedszkoli przyjęło nową i ciekawą zasadę. Przynajmniej na pól roku przed rozpoczęciem roku szkolnego, przedszkola organizują spotkania dla przyszłych przedszkolaków. Rodzice udają się z dzieckiem do takiego przedszkola, gdzie po krótkim wspólnym pobycie, przyszłe przedszkolaki zabierane są do osobnego pomieszczenia, gdzie mogą się bawić, a jednocześnie zostać bez mamy. Spotkania takie są robione przynajmniej raz w miesiącu i przez ten okres dziecko jest w stanie przyzwyczaić się do miejsca i pogodzić z faktem przedszkola staje się znacznie mniejszym stresem dla małego dziecka.

Niepożądane zachowania u najmłodszych

Coraz częściej spotyka się bardzo agresywne zachowania u coraz to młodszych dzieci. Zjawisko to jest bardzo niepokojące, ale nic nie dzieje się bez przyczyny. Agresywne zachowanie zawsze ma gdzieś swoje źródło, tylko trzeba umieć je znaleźć. Jednym z głównych źródeł jest telewizja. Dzieci mają nierzadko nieograniczony dostęp do telewizji. Ogromna ilość kanałów telewizyjnych, różnorodność proponowanych filmów, nie zawsze nadaje się do oglądania przez dziecko. Także bajki, przeznaczone dla dzieci, naszpikowane są przemocą. Dzieciaki uwielbiają swoich filmowych idoli i pragną dorównać im, poprzez naśladowanie. Jeżeli ulubiony bohater był agresywny, dziecko też będzie chciało takie być. Równie brutalne treści przekazywane są w grach komputerowych. W nich zabija się bezkarnie, samemu cało wychodząc z opresji. Warto kontrolować, co oglądają nasze dzieci i w jakie gry grają, aby potem nie być mocno zdziwionym, z powodu dziwnych i nieodpowiednich zachowań. Agresja nie bierze się z nikąd i wypacza charakter dziecka.

Zaleca się, aby noworodki i niemowlęta, karmione były mlekiem matki, ponieważ jest ono najlepiej przystosowane do ich potrzeb. Jednak zdarza się czasami, że z jakichś konkretnych przyczyn, dziecko nie może być karmione naturalnie. Stosuje się wtedy, tak zwane, sztuczne żywienie w postaci zmodyfikowanego mleka w proszku. Dzieci karmione naturalnie, powinny jeść wtedy, kiedy sobie tego życzą, nawet co godzinę. Dzieci karmione sztucznie, powinny mieć dłuższe przerwy między posiłkami, w przypadku noworodków, jeśli to możliwe, nawet trzy godziny. Każde dziecko jest inne: niektóre potrzebują mniejszą ilość mleka, ale częściej, inne najadają się dużą ilością i idą smacznie spać. Dzieciom karmionym naturalnie nie ma potrzeby podawania napojów między posiłkami, natomiast te, które karmione są sztucznie, mogą odczuwać pragnienie. W okresie upałów, ani jednym, ani drugim, nie żałujmy picia, skoro i sami pijemy częściej. Do ukończenia trzech miesięcy przez dziecko, jego podstawowym pożywieniem jest mleko. Dopiero od czwartego miesiąca życia zaczynamy stopniowo wprowadzać nowe produkty.

Trochę starsze dziecko?

Większość dzieci wręcz uwielbia słodycze. Najchętniej jadłyby je zamiast normalnych, codziennych posiłków. Nie jest zabronione podawanie dzieciom słodkich smakołyków, ale wszystko powinno mieć swój umiar. Rodzice dziwą się, że dziecko nie ma ochoty na zjedzenie kolacji, czy obiadu. Nie ma w tym nic dziwnego, skoro maluch najadł się słodkich czekoladek. Są to ogromne ilości zbędnych kalorii, które z czasem odkładają się w organizmie, jako tkanka tłuszczowa, powodując nadwagę, a z czasem otyłość. Także zęby dziecięce nie bardzo lubią słodycze. Zbyt duża ilość słodkiego jedzenia przyczynia się do powstawania próchnicy, a jej leczenie zdecydowanie nie należy do przyjemności. Jeżeli pozwalamy dziecku na jedzenie jego ulubionych smakołyków, zwróćmy uwagę na to, aby nie dostawało ich później, niż półtorej godziny przed konkretnym posiłkiem. Ograniczmy także ich ilość, a przy zakupie sprawdzajmy, czy nie zawierają szkodliwych dla dziecka dodatków w postaci barwników, lub środków smakowych. Słodycze, spożywane w rozsądnych ilościach nie zaszkodzą żadnemu dziecku.

Karanie – metody wychowawcze stosowane u małych dzieci

Stosowanie systemu kar i nagród w wychowaniu własnych dzieci, powinniśmy stosować możliwie jak najprędzej. Dziecko powinno szybko zorientować się co mu wolno, a czego nie. Oczywiście nie zawsze jesteśmy w stanie wyegzekwować posłuszeństwo, ponieważ maluch będzie nieustannie sprawdzał, na ile jesteśmy w stanie mu ustąpić. Za każde dobre, choćby najdrobniejsze osiągnięcia, czy zachowania, powinniśmy dziecko nagradzać. Za nagrodę może tu służyć pochwala, pogłaskanie, czy nasz własny, indywidualny sposób, ale na pewno nie kupno zabawek. Jeżeli maluch coś przeskrobie lub złamie ustalone przez nas zasady, powinien ponieść karę. Kara powinna być odpowiednia do wieku dziecka. Nie ma tutaj mowy o biciu, bo to wcale nie jest metoda wychowawcza. Karą może być upomnienie, zakaz czegoś, co dziecko bardzo lubi na określony wymiar czasu. Mogą to być schowane klocki, jeśli dziecko wcale nie ma ochoty na sprzątanie porozrzucanych zabawek. Sami musimy opracować własne metody kar i nagród, które będą się najlepiej sprawdzały.

Kieszonkowe dla nastolatków

Trudno jest oczekiwać od nastolatków, że od razu zrozumieją wartość pieniędzy. Wydaje im się, że skoro rodzice pracują, to muszą dostać żądaną kwotę, kiedy chcą i jaką chcą. Oczywiście nie ma nic bardziej nieprawdziwego. Niestety, na niewiele zda się przesiadywanie i tłumaczenie, że trzeba zapłacić czynsz, media i wiele innych zobowiązań, że trzeba kupić domownikom ubrania, a w razie potrzeby, lekarstwa. Warto podjąć próbę wydzielenia dziecku określonej kwoty pieniędzy, którą będzie mógł przeznaczyć na niezbędne wydatki. Kwota taka wcale nie powinna być wysoka, ponieważ dziecko nie będzie potrafiło docenić posiadania pieniędzy, a także nie będzie musiało dokonywać wyboru, czy kupić słodycze, czy może coś innego. Jeżeli ustalimy zasady, na co może być przeznaczone kieszonkowe, twardo ich się trzymajmy. Jeśli dziecku zabraknie pieniędzy, będzie do nas przychodziło z prośbą o danie dodatkowej kwoty. Działania takie wymagają ze strony rodziców mnóstwa cierpliwości, a i tak niestety, nie zawsze odniosą pożądany efekt.

Często się zdarza, że dwu lub trzylatek rzuca się na podłogę, kopiąc nogami, gdy czegoś mu odmówimy. Nie ma tu większego znaczenia miejsce zajścia, ale najchętniej czyni to w miejscach publicznych. Sytuacja taka nie należy do najmilszych i czasem nie wiemy, co ze sobą zrobić w takim przypadku. Najważniejsze jest, aby nie wpadać w panikę, a przede wszystkim nie ustępować dziecku pod presją. Jeżeli ustąpimy chociaż raz, dziecko bardzo szybko spostrzeże, że takim sposobem może osiągnąć to, czego chce i będzie tę metodę stosowało coraz częściej. Najtrudniejszym sposobem na takie zachowanie, ale i przy okazji najbardziej skutecznym, jest ignorancja takiego zachowania, próba udania, że wcale się tego nie widzi. Dziecko pokrzyczy, a widząc, że nikt na to nie reaguje, uspokoi się. Będzie wiedziało, że obrało zły sposób na osiągnięcie swoich pragnień. Jeśli sytuacja taka ma miejsce w domu, wart pod Glowem dziecka podłożyć coś miękkiego, by nie zrobiło sobie krzywdy i najzwyczajniej wyjść z pomieszczenia, nie zwracając uwagi na zajście.

Trudny czterolatek

Czteroletnie dziecko potrafi zrozumieć już bardzo dużo. Doskonale wie, co mu wolno, a czego nie wolno. Odpowiednie i prawidłowe postępowanie rodziców powinno już dawno wyznaczyć określone granice, jakie są dla takiego dziecka dozwolone. Jednakże ogromna ciekawość życia i chęć pokazania swojej odrębności, skłania czterolatka do zachowań, które często potrafią przyprawić rodziców o ból Glowy. Dosyć często zdarza się, że gdy odmawia się kupienia, czy dania jakiejś rzeczy dziecku, dostaje ono najzwyklejszego napadu histerii, okazując swoje niezadowolenie bardzo głośnym krzykiem, a czasami nawet rzucaniem się na podłogę i kopaniem. Takie zachowanie jest dosyć żenujące dla rodziców przede wszystkim w miejscu publicznym. Dziecko wychodzi z założenia, że dla świętego spokoju rodzice ugną się i spełnią jego zachciankę. W ten sposób sprawdzają, na ile mogą naciągnąć wyznaczone przez rodzica granice. Najlepszym sposobem na opanowanie takiego stanu jest stanowczość w swej decyzji i anielski spokój, chociaż o ten ostatni, wcale nie jest łatwo.

Ubranko jest to strój dla dziecka. Ubranko musi być w każdej wyprawce, ponieważ po urodzeniu dziecka trzeba go w coś ubrać. Przy wyborze ubranek kierujemy się kilkoma kwestiami, czyli po pierwsze tym ze ważna jest płeć dziecka, jeśli spodziewamy się chłopczyka kupujemy niebieskie ubranka natomiast, jeśli dziewczynki to różowe. Ubranko dla dziecka składa się z kilku części. Można je kompletować lub kupić już w gotowej wersji, czyli w sklepie są dostępne gotowe wyprawki, najczęściej znajduje się w nich kaftanik, czyli rodzaj podkoszulki następnie bluzeczka, śpioszki i można zawsze dokupić rożek lub kocyk, ponieważ dziecko w tedy łatwiej można podnosić i chwytać. Dawniej do tego typu czynności używano becików lub rożkom obecnie są to kocyki lub nosidełka. Obowiązkowa jest również czapka, ponieważ główkę po narodzinach należy osłaniać dziecko nie ma jeszcze wyrobionej odporności i szybko może złapać nam infekcje. Po narodzinach przynosi się nam dziecko i sami musimy je ubrać jest to dość trudne, ale z czasem można tą czynność opanować.

Najbezpieczniejsze ubranka dla najmłodszych

Najmłodsze dzieci potrzebują szczególnej uwagi przy wyborze ubranek. Dotyczy to materiału, z jakiego zostały one uszyte, a także jakości wykonania. Trzeba pamiętać, że Male dzieci nie chodzą, a jedynie leżą w łóżeczku, a ich skóra jest jeszcze bardzo delikatna i wrażliwa. Najzdrowszą tkaniną do szycia dziecięcych ubranek jest Belna. Jest to włókno naturalne, które bardzo dobrze wchłania wilgoć, więc, jeżeli dziecko spoci się, ubranko wchłonie ten pot, nie powodując odparzeń. Ważnym elementem jest szycie. Grube szwy, drapiące, nieobszyte brzegi materiału także narażają na uszkodzenia skóry i odgniecenia. Najmniejsze dzieci nie są jeszcze w stanie samodzielnie się przekręcić, ani zakomunikować, że jest im niewygodnie. Dziecięce ubranka nie mogą krępować ruchów dziecka. Nie mogą też być ani za małe ani za duże. Dziecko potrzebuje pełnej swobody ruchów podczas fikania rączkami i nóżkami, dlatego trzeba zadbać o odpowiednie ubranka, za co odwdzięczy się nam prawidłowym rozwojem i uśmiechem.

Problem interakcji
W części poświęconej problematyce interakcji w dalszym ciągu niemal przez cały czas będziemy mówić o różnego rodzaju interakcjach. Warto może dodać, że w przypadku grupy jest więcej uczestników interakcji, a i same interakcje są bardziej złożone. O ile w części pt. Interakcje międzyludzkie opisy dotyczyły tylko dwóch Uczestników, to kiedy mówimy o grupach, takich uczestników występuje znacznie więcej. Należy wyróżnić małe grupy w przeciwieństwie do innych większych grup, np. grupy nauczycieli, adwokatów, myśliwych. W małych grupach interakcje między członkami mają charakter kontaktów każdego z każdym i, co więcej, interakcji bezpośredniej, a więc takiej, że każdy członek grupy może bez pośrednictwa innych osób, np. kierownictwa czy środków masowego przekazu, pozostawać w interakcji, komunikować się z każdym innym członkiem.

Duże grupy społeczne
Natomiast w dużych grupach, np. grupach zawodowych, ich członkowie nie są w stanie kontaktować się z wszystkimi innymi członkami. Mogą to czynić za uczestnictwem struktur organizacyjnych (szczeble na przykład kierownicze ) lub środków masowej informacji. Jeżeli popatrzymy z tego właśnie punktu widzenia na klasę szkolną, nie ulega wątpliwości, że jest ona małą grupą. Dzieje się tak dlatego, że w klasie szkolnej zarówno ze względu na wspólne miejsce w przestrzeni, ograniczone murami sali lekcyjnej, jak i z uwagi na liczbę osób będących członkami klasy, a także z powodu wspólnie spędzanego czasu, przebywania razem kilka godzin dziennie, istnieje możliwość, żeby niemal każdy członek klasy szkolnej wchodził w interakcje z innymi jej członkami. Jak wiemy, często takie kontakty są kontynuowane poza terenem szkoły. Mówiąc o interakcjach warto zastanowić się, czy przy uwzględnieniu powyższego nauczyciel jest, czy nie jest członkiem grupy, takiej jak klasa szkolna.