Rodzina

Grupy
Każdy z nas zastanawiał się niejednokrotnie nad tym, czym jest grupa i jak ją zdefiniować. Istnieje wiele odpowiedzi na to pytanie. Zamiast przedstawiać różne definicje grupy, przyjrzyjmy się przykładowi powstawania grupy, co może nam ułatwić odpowiedź na postawione pytanie. Obserwujemy oto następującą scenę wokół nowo zbudowanych bloków, które dopiero co zostały zasiedlone. Pojawia się tam trzech chłopców w zbliżonym wieku. Chłopcy ci nie znają się i pozornie nie zwracają na siebie uwagi. Jednakże po jakimś czasie jeden z nich zatrzymuje drugiego i pyta go: “Czy ty też mieszkasz w tym domu?” Odpowiedź jest potwierdzająca. Dołącza się trzeci chłopiec, który także oświadcza, że mieszka w tym samym domu, a nawet, jak się okazuje, na lej samej klatce schodowej, co pozostali dwaj. Kolejnym pytaniem, które chłopcy sobie zadadzą, może być zapytanie o imiona. Jeden z nich to Zbyszek, drugi Janek, a trzeci Kazik. Dalsza wymiana zdań, to wzajemne poinformowanie się, do której klasy chodzą.

Uczniowie jednej klasy
I tu również okazuje się, że wszyscy mają chodzić do klasy VI, a na nowym miejscu zamieszkania będą oczywiście uczęszczać do tej samej szkoły. Jeden z nich proponuje, czy nie , mogliby spróbować razem zapisać się do jednej klasy. Następnie w toku dalszej rozmowy okazuje się, że Zbyszek i Janek bardzo interesują się filatelistyką i mają ciekawe zbiory znaczków, które warto by obejrzeć, natomiast wszyscy trzej bardzo lubią mecze piłki nożnej, a właśnie w telewizji nadany zostanie mecz Polska – Cypr. W tym momencie pada propozycja Janka, żeby transmisję meczu obejrzeć wspólnie. Idą więc do mieszkania Janka i przez dwie godziny oglądają mecz. Tego rodzaju opis dotyczący innych dni, a nie tylko fragmentu jednego z nich, można by kontynuować bardzo długo, Analizując podany wyżej przykład, chcielibyśmy zwrócić uwagę na pierwszą sprawę, że w małych grupach najważniejszą cechą, która różni je od mega grup jest fakt, że wszyscy są ze sobą w interakcji.

Rodzina jest podstawową komórką każdej społeczności. Rodzina jest najmniejszą formą organizacji plemiennej, która daje początek innym organizacją takim jak drużyny, zespoły, gminy czy państwa. Gdyby nie rodzina nikt z nas nie znałby poczucia więzi tak silnej, że pozwalające na oddanie życia za drugiego człowieka. W rodzinie bardzo ważna jest hierarchia, czyli podział ról i obowiązków ze względu na zajmowane w niej miejsce. Głową rodziny jest zawsze ojciec i maż. Kobieta ma mu pomagać w prowadzeniu gospodarstwa domowego i wychowaniu dzieci. Dzieci powinny się jak najwięcej uczyć od swoich rodziców, aby w przyszłości wyrosnąć na porządnych obywateli. Żeby to osiągnąć w domu potrzebny jest porządek i dyscyplina , którą musza zorganizować rodzice. Rodzina ma bardzo wiele obowiązków wobec społeczeństwa. Najważniejszym z nich jest wychowanie dzieci w celu pokazania wzorców według których żyją kolejne pokolenia. Rodzina ma za zadanie również przekazanie świętej pamięci o tych co od nas odeszli.

Bardzo ważną cecho stosunków rodzinnych są więzy rodzinne, czyli to, co powoduje, że między członkami rodziny wytwarza się pewna poczucie bliskości, które objawia się we wzajemnej sympatii i szacunku. Najsilniejsze więzy rodzinne łączą dziecko z matką. Jest to zapewne spowodowane tym, ze matka nosi swe dziecka dziewięć miesięcy w łonie przez co jest ono częścią jej ciała przez ten okres. Więzy ojca z dzieckiem opierają się na bardziej surowych zasadach, ponieważ ojciec, głównie w stosunku do syna, musi być bardziej rygorystyczny w celu nauczenia go odpowiedzialności. Dzięki więzom rodzinnym podczas takich uroczystości jak urodziny czy imieniny, albo rocznice rodzinnych wydarzeń, zbierają się wszyscy członkowie familii, że świętować i cieszyć się w swoim gronie. Dzięki więzom rodzinnym człowiek umierający otoczony jest w godzinie swej śmierci wieloma osobami dla których znaczy bardzo wiele. Więzy rodzinne należy pielęgnować i przekazywać młodszym pokoleniom dbając o ich znaczenie dla przetrwania rodziny.

W dzisiejszych czasach nie każdego stać na kupno nowego mieszkania. Wiele rodzin mierzy się z tym problemem mieszkając w wynajmowanych mieszkaniach i płacą comiesięczny czynsz za lokum, które i tak nie należy do nich. Tymczasem podstawą każdej rodziny powinno być własne mieszkanie lub dom w którym można spokojnie wychowywać dzieci i przekazywać rodzinną tradycję. Na szczęście rządy krajów bardzo często wspierają młode rodziny w dążeniu do posiadania własnego mieszkania. Przejawia się to w tym, że dają ulgi w kredytach hipotecznych, które są zaciągane w celu zakupu lokalu mieszkalnego przez rodzinę. W Polsce taki program pomocy dla rodzin chcących uzyskać mieszkanie nazywa się „rodzina na swoim”. Państwo dokłada się do spłaty kredytu mieszkaniowego odciążając tym budżet rodzinny. Dzięki takim zabiegom o wiele więcej rodzin stara się o kredyt hipoteczny i o wiele więcej rodzin go dostaje. Późniejsze spłacanie zobowiązań finansowych jest o wiele lżejsze niż te zaciągane bez pomocy aparatu państwowego.

Każda rodzina powinna mieć swój własny portret, który jest pamiątką dla przyszłych pokoleń. Do takiego portretu każdy z członków rodziny powinien się odpowiedni przygotować, to znaczy odświętnie obrać i uczesać. Na takim portrecie wszystko powinno być idealne. Ważne jest również tło na jakim będzie robiony portret. Powinno ono zawierać najważniejsze rzeczy dla naszej rodziny. Mogą to być pamiątki, które są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Portret rodzinny powinien być wykonywany przez profesjonalnego fotografa. Zdjęcie powinno być bardzo skrupulatnie przygotowywane. Każdy detal należy wyeksponować, by nic nie uszło uwadze. Po wykonaniu takiego zdjęcia należy je oprawić w ramki i powiesić na ścianie lub postawić na komodzie, żeby było widoczne dla odwiedzających nas gości. Rodzina na zdjęciu powinna być uśmiechnięta i dumna ze swojego portretu. Ważne jest aby na tym zdjęciu nie zabrakło żadnego z członków rodziny, ponieważ tylko kompletna rodzina jest w pełni dumna z takiego pamiątkowego zdjęcia.

Rodzina powinna spędzać ze sobą jak najwięcej czasu. Zwłaszcza kiedy dzieci są jeszcze w wieku szkolnym. Najlepszą okazja jest do tego spędzanie wspólnych wakacji, czyli letnie wyjazdy w góry lub nad morze. Miejsca, które rodzice pokażą swoim dzieciom za młodu, będą przez nich odwiedzane już do końca życia i również będą tam się wybierali ze swoimi dziećmi. Wspólne wędrowanie po górach i pokonywanie wzniesień jednoczy rodzinę i powoduje, że wspólnym wysiłkiem pokonują przeszkody. Warto wybrać się całą rodziną pod namiot i przeżyć parę dni gotują c obiady na kuchence gazowej i śpiewając piosenki przy wieczornym ognisku. Kiedy dzieci dorastają same chcą sobie organizować wakacyjny wypoczynek i nie ma już możliwości wspólnych wypadów w góry czy nad morze. Dlatego należy wykorzystać czas póki możemy i wyjeżdżać całą rodziną jak najczęściej w miejsca, które są dla nas ważne. Takie wycieczki będą przez nas wspominane na każdej rodzinne uroczystość, a jeśli weźmiemy aparat to zostaną zapamiętane na zawsze.

Co najmniej kilka razy w roku każda rodzina obchodzi imprezy na których zbierają się członkowie z dalszej i bliższej rodziny.  Najważniejszymi uroczystościami rodzinnymi są uroczystości związane z kościołem i wiarą. Pierwszą taką uroczystością jest ślub kobiety i mężczyzny, którzy zamierzają stworzyć rodzinę. Przy tej uroczystości zbierają się członkowie rodzin pana młodego i panny młodej w celu świętowania powstania nowego związku małżeńskiego. Następną taką uroczystością jest chrzest dziecka, które wstępuje do społeczności chrześcijańskiej. Wtedy również zbiera się rodzina, a dwoje jej członków zostaje rodzicami chrzestnymi, którzy mają obowiązek opiekować się chrześniakiem w zastępstwie rodziców. Innymi rodzinnymi uroczystościami są rocznice urodzin, które obchodzi się co roku. Na takich imprezach składa się solenizantowi życzenia i życzy mu się sto lat, obdarowując go prezentami i różnymi słodkimi smakołykami. Imprezy rodzinne są bardzo ważnymi uroczystościami w życiu każdej kochającej się rodziny

Bardzo ważną i cenną rzeczą w każdej rodzinie są przekazywane z pokolenia na pokolenie pamiątki rodzinne, które pełną role amuletów przynoszących szczęście i zapewniających spokój ich właścicielom. Takimi pamiątkami może być na przykład biżuteria w postaci pierścionka, który matka przekazuje swojej córce i tak dalej z każdym następnym pokoleniem. Czasem rolę pamiątek rodzinnych pełnią też książki lub książeczki do nabożeństwa. Takie rzeczy mogą mieć wartość muzealną. Jeżeli są długo w rodzinie to ich wiek można określić nawet na paręset lat. Poza wartością finansową takie pamiątki powinny mieć przede wszystkim wartość sentymentalną dla członków rodziny. Nigdy nie powinny być sprzedawane ani handlowane, ponieważ takie zachowanie można porównać do szargania świętości. Pamiątki rodzinne powinny być ozdobą i dumą każdego gospodarstwa domowego ponieważ są symbolem tego, że rodzina ma tradycję która jest kultywowana z pokolenia na pokolenia i nie poddaje się zapomnieniu pomimo ciągłego upływu czasu.

Album rodzinny:

Album rodzinny jest miejscem gdzie gromadzi się najważniejsze zdjęcia na których upamiętnione są chwile z życia członków familii. Album rodzinny zazwyczaj jest grubą księgą, gdzie każde zdjęcie ma swoje miejsce, jest oznaczone dokłada datą i opisem nakreślonym przez twórcę zdjęcia W albumie rodzinnym są zdjęcia z dzieciństwa obojga rodziców, jak i z okresu ich dorastania. Ale najważniejsze są fotografie na których rodzina jest już w komplecie. Kiedy takie zdjęcia ogląda się po latach, to łza się w oku kręci na samo wspominanie minionych chwil. Albumy rodzinne spełniają bardzo ważną rolę w życiu rodzinnym . Są one miejscem gdzie zapisana jest historia rodziny. Każde zdjęcie wywołuje u członków rodziny wspomnienie wspólnie spędzonych chwil. Dzięki fotografią te chwile zostają na zawsze i w każdym momencie można je sobie przypomnieć i powspominać podczas zjazdów rodzinnych lub innych wspólnych imprez. Albumy rodzinne powinny leżeć na honorowym i widocznym miejscu jako główna i najcenniejsza pamiątka rodzinna.

Często zdarza się, że rodzice mimo usilnych starań w tym kierunku nie mogą mieć upragnionego przez siebie dziecka. Sądzą wtedy, że ich rodzina jest w jakiś sposób niekompletna, upośledzona społecznie i że nie spełnia w żaden sposób podstawowej swojej roli i założenia, dla którego niby jest stworzona – czyli wychowywania dzieci. Przez to ludzie czują na sobie presję środowiska i otoczenia i za wszelką cenę starają się to zmienić. Dobrym sposobem na to jest stanie się rodziną zastępczą dla jakiegoś dzieciaka po to, żeby go potem móc przysposobić, czyli innymi słowy adoptować. Wtedy dziecko już zostaje z nami na stałe. Jednak oczywiście jak i inne rzeczy, tak i przysposobienie dziecka w naszym kraju nie jest rzeczą prostą ani łatwą. Są to żmudne procedury wymagające szczegółowych wywiadów środowiskowych w domu rodzinnym. Rodzina taka poddawana jest szczegółowym śledztwom ze strony pan z ośrodków adopcyjnych. A przecież odstrasza to tak wielu potencjalnych rodziców! Osób chętnych do tego, żeby adoptować dziecko i stworzyć mu rodzinę.

Rodzina patologiczna

Jednak nie każda rodzina jest szczęśliwą rodziną – możemy to zaobserwować bardzo łatwo, wystarczy, że na chwilę wyjdziemy przed własny dom i pooglądamy to, co się dzieje na naszych osiedlach. Nierzadko bowiem to właśnie tam najłatwiej spotkać się nam z różnego rodzaju patologiami społecznymi. Nierzadkim zjawiskiem są włóczące się bez opieki dzieci notorycznych pijaków czy narkomanów. Ulegają one wpływom złym od samego początku swojego życia w rodzinie, i dlatego jest to zjawisko wysoce niepokojące i stawiające wszystko na pozycji góry mniej ważnej. Najważniejsze jest to, żeby rodzina nie była złym przykładem dla dziecka. Dopóki ma ono dobre wzorce, nawet w rodzinie niepełnej czy rozbitej, to jest jeszcze dobrze. Gorzej, gdy w rozbitej rodzinie matka czy ojciec, z którym mieszka dziecko też jest alkoholikiem. Ze względu na ogromny i znaczący wpływ, jaki ma rodzinne środowisko na dziecko w czasie jego wczesnego rozwoju, wskazanym jest, żeby jednak rozwijało się ono w całkowicie pełnej rodzinie.

Każda rodzina zaczyna się od dwojga ludzi, którzy postanawiają ją założyć. Wtedy z reguły mężczyzna i kobieta biorą ślub kościelny lub też cywilny i z reguły później gdzieś tam przychodzi pora na dzieci. Po przyjściu na świat małego brzdąca wszystko wywraca się do góry nogami i wiele małżeństw nie wytrzymuje tej próby. Stąd też wiele rodzin już w zalążku kończy jako para po rozwodzie i stąd też mamy wiele rodzin upośledzonych w czynnościach społecznych – są to przede wszystkim samotne matki z dziećmi i samotni ojcowie z dziećmi. Pierwsze dziecko jednak jest rewolucją małej próby – prawdziwe schody zaczynają się przy drugim dziecku, a już przy trzecim czy czwartym osiągamy apogeum hardcore’u. Między rodzeństwem bowiem zaczynają się rodzić przeróżne uczucia, i nie zawsze są to uczucia pozytywne. Z reguły są to bowiem uczucia negatywne, takie jak zazdrość czy nienawiść nawet, chociaż to z reguły zdarza się dość rzadko. Ponadto zazdrość i rywalizacja wśród rodzeństwa jest rzeczą dość powszechną.

Co w rodzinie, to nie zginie – mówi znane wszystkim chyba słynne powiedzenie Rodana z MIlletu, który żył dawno temu i nieprawda. I ja tez tak myślę! Mam jednak wrażenie, bliżej analizując to pełne głębokiego wyrazu stwierdzenie mistrza, że powiedzenie to ma stanowczo drugie dno. Może ono mieć wydźwięk pozytywny – jako że to, co zrobimy dla kogoś z rodziny zawsze będzie nam odpłacone, jednak może mieć też ono wydźwięk stanowczo negatywny – czyli każda rzecz, którą uczynimy komuś z rodziny, zostanie wyciągnięta na jaw przy każdej możliwej sytuacji i nie zostanie nam nigdy przepomniana. Każda wina zrobiona w rodzinie nie zginie – będzie spotęgowana, pomnożona razy dziesięć podniesiona do potęgi i zwrócona w naszą stronę tak, żebyśmy dosadnie mogli poczuć jej ciężar i winę. Kochajmy się jak bracia, liczmy się jak Żydzi – o tym należy pamiętać robiąc interesy w rodzinie, bo też w rodzinie tak naprawdę robiąc jakieś przysługi trzeba być najbardziej ostrożnym, uczciwym i nieskończenie skrupulatnym.

Rodzina to jednak nie tylko rodzice i dzieci, a także rodzice rodziców, czyli dziadkowie. Jeśli nasi rodzice mają swoje rodzeństwo, braci czy siostry, to mają oni też zapewne dzieci. Dzieci naszych wujów i cioci SA naszym rodzeństwem ciotecznym lub stryjecznym, w skrócie możemy ich nazywać kuzynami lub kuzynkami. Brat lub siostra cioteczna z reguły są w dość zbliżonym do nas wieku, dzięki czemu w dzieciństwie mogą być dla nas wspaniałymi partnerami do gier i zabaw, a potem dobrze jest, gdy utrzymujemy z nimi kontakt, gdyż jako spowinowaceni przyjaciele potrafią nam służyć radą i pomocą w  najtrudniejszych, patowych sytuacjach. Dzięki temu zawsze mamy z kim skonsultować trudne decyzje. Chociaż oczywiście najważniejsze osoby, z którymi powinniśmy się konsultować to nasz życiowy partner lub mąż czy żona, ewentualnie nasze dzieci. Wtedy to unikniemy wielu konfliktów w obrębie najbliższej rodziny i ułatwi to nam niezmiernie bardzo pożycie rodzinne, co znacznie poprawia komfort pożycia rodzinnego.

Dalsza rodzina:

Do dalszej rodziny możemy zaliczyć rodzeństwo nasze cioteczne – kuzynów, kuzynki, jak również ciocie i wujków, czyli rodzeństwo naszej mamy i taty. Nasza mama i tata też mieli zapewne braci i siostry, którzy chętnie zajmą się ich dziećmi. Stąd też wiele naszych dzieci ma bardzo dobry kontakt ze swoimi wujkami i ciociami. Wujostwo często lubi się zajmować dziećmi, stąd też nasza bliska rodzina rozrasta się często o wujków, ciocie i innych ludzi, którzy poprzez przyjaźnie wracają do bliskiego kręgu przyjaciół naszych i naszych dzieci, więc w skrócie mówiąc – są przyjaciółmi rodziny. Zaprasza się ich często na imprezy rodzinne i inne spędy towarzyskie. Dodatkowo istnieje inna odmiana wujków – należą do nich prawujkowie i praciocie, czyli z reguły jest to rodzeństwo naszych dziadków i babć. Bo często i te osoby lubią się udzielać w życiu naszej rodziny. Dobrze jest dać im wtedy na to szansę, bo może nam to ułatwić w znaczący sposób organizację czasu dla naszych pociech, jak również logistyczne operacje.

Każdy z nas rodzi się w jakiejś rodzinie – mniej lub bardziej upośledzonej lub rozwiniętej społecznie. Każdy z nas też ma gdzies zakodowaną potrzebę stworzenia kiedyś takiej rodziny. Rodzina jest podstawową jednostką społeczną. Jej zadaniem jest zapewnić możliwie najdogodniejsze warunki do rozwoju i wzrostu dla małych osobników, którzy potem będą dalej budowali społeczeństwo. Żeby działało ono poprawnie, potrzebna jest rodzina, żeby mogła prezentować odpowiednie wzorce zachowań. Rodzina daje nam komfort psychiczny, sprawia, że zawsze jest ktoś, kto nas wesprze w problemach, pomoże nam się pozbierać, gdy mamy jakiś problem. Rodzina jest po to, by dawać nam dobrą pozycję już na starcie społecznym w nasze dorosłe życie. Dzięki temu łatwiej jest nam sobie radzić w trudnych sytuacjach, które daje nam los. Rodzina zawsze nam pomoże, dlatego, że to rodzina, i nie należy nawet wątpić w taką ewentualność. Co jak co – rodzina zawsze jest rodziną i sądzę, że nie ma wielu rzeczy, które potrafią to zmienić na gorsze lub lepsze.

Najbliższą dla nas rodziną z reguły są nasi rodzice  – mama i tata, oraz nasze rodzeństwo – brat lub siostra. Dodatkowo czasem zdarza się, że do najbliższej rodziny zaliczamy także anszych rodziców naszych rodziców – czyli dla ans są oni dziadkami. Dziadek i babcia często zostają ze swoimi wnukami – czyli z dziećmi swoich dzieci po to, by ich dopilnować, zaopiekować się nimi czy odprowadzić do szkoły. Dziadek i babcia są czynnikami dość ważnymi i znaczącymi w wychowaniu dzieci w obecnych czasach. Umożliwiają oni powrót do pracy rodzicom dzieci i zostają z nimi, kiedy rodzice są w pracy. Dziadek i babcia są tym dla dziecka, czym dla nas nasza babcia i dziadek. Pamiętacie, jak nas rozpieszczali w dzieciństwie? Te czekoladki, potajemnie wsuwanie do naszych kieszonek? Tak, tak, w obecnych czasach dziadkowie w ten sam sposób rozpieszczają swoich wnusiów i wnusie. Nie ma to jak dobry spacer z dzieckiem w warszawskich łazienkach czy chociażby chodzić po parku jesiennym i zbierać kasztany. Potem z tych kasztanów można robić ludziki i dobrze się nimi pobawić.

Bieda doskwierała nie tylko w rodzinie mojej mamy. Również inne gospodarstwa we wsi borykały się z niedostatkiem. Tylko nieliczne dzieci w szkole miały ze sobą drugie śniadanie, a jeszcze mniej takich, które przynosiły ze sobą słodkości. Mama opowiadała, że kolegowała się z pewną Krysią z bogatszego domu, a ta często miała ze sobą jakieś smakołyki i się nimi z mamą dzieliła. Słyszałam też od jednej z cioci historyjkę o pewnym chłopaku, który w dość niesmaczny, aczkolwiek skuteczny sposób zdobywał dla siebie więcej pożywienia. Otóż w wielu rodzinach bywało tak, że zupy jedzono z jednej wielkiej miski – więcej zjadł ten kto szybciej machał łyżką. Chłopak wspomniany był jednak z natury powolny i nie lubił się z niczym spieszyć. Gdy widział, że w misce już zostaje niewiele pokarmu, po prostu pluł do niej. Wszyscy wówczas tracili apetyt, a ten jakby nie było chytry łobuz mógł się spokojnie najeść (człowiek bywa naprawdę nieobliczalny, gdy w grę wchodzi walka o byt). Te wspomnienia muszą być dla tych, którzy odczuli tę biedę dość przejmujące.

Moja mama ma siostrę bliźniaczkę, nie są jednak do siebie fizycznie podobne. Różne są także pod względem zachowania – uwydatniło się to już w latach dziecięcych, a w szczególności w latach szkolnych. Mamie nie przychodziła tak łatwo nauka (być może również z braku czasu na nią), ale zawsze była pilną uczennicą i przejmowała się jeśli nie mogła sobie poradzić z jakimś zadaniem. Często odrabiała lekcje do późna w nocy, gdy tymczasem jej siostra bliźniaczka niczym się nie martwiła i spokojnie spała. Była jednak na tyle sprytna, że wstawała wcześniej, brała zeszyt mamy i spisywała gotowe prace domowe, nieznacznie je zmieniając. Nauczyciele nie mieli jednak problemów z dostrzeżeniem, że prace są bardzo podobne, by nie powiedzieć identyczne – niestety często bardzo niesprawiedliwie, karali je obie. Mama się dalej przejmowała, a ciocia nie zmieniła swojego postępowania i prowadziła “luzacki” tryb życia. Cecha ta utrzymała się do tej pory – mama przejmuje się bardzo różnymi problemami , ciocia stara się żyć dniem dzisiejszym i nie przejmować co będzie jutro, a do problemów podchodzi z większym dystansem – a być może czasem mam ich zbyt wiele, żeby się każdym z osobna przejmować.