Rodzina

W dzisiejszych czasach wiele osób odkłada zakładanie rodziny na później, wierząc iż jest na to bardzo dużo czasu. Czy jednak jest to dobre rozwiązanie- tak naprawdę trudno jednoznacznie stwierdzić, bowiem niewątpliwie ma zarówno swoje wady jak i zalety. Zaletą jest przede wszystkim fakt, iż ludzie mogą dobrze przygotować się zanim zdecydują się na taki dość poważny krok. Zabezpieczenie finansowe jest w dzisiejszych czasach bardzo ważne, a kiedy nie trzeba martwić się o to, że nie starczy nad od przysłowiowego pierwszego do pierwszego, o wiele łatwiej jest wieść radosne i szczęśliwe życie. Młodzi ludzie, decydujący się na dzieci zwykle starają się już mieć nie tylko własne mieszkanie, ale również, a może przede wszystkim dobrą pracę, stanowiącą nie tylko źródło satysfakcji, ale także stałego i dobrego źródła dochodu. Skończenie studiów i zdobycie takiej pracy to dla wielu ludzi priorytet, dzięki któremu później można zastanawiać się nad dalszymi etapami rozwoju. Niestety jednak w pogodni za sukcesem wiele młodych osób zapomina, co w życiu jest naprawdę ważne. Przez to nie potrafią być oni naprawdę szczęśliwi, a i znalezienie odpowiedniego partnera przychodzi z większą trudnością. Wiele osób po trzydziestce czuje już taką desperację, iż rozpoczyna życie z pierwszą lepszą osobą, która niekoniecznie może być tą wielką i jedyną miłością. Wprawdzie na przyjaźni i wzajemnym zrozumieniu również można spróbować dobry związek, niemniej jednak nie da się ukryć, iż większość osób, zwłaszcza kobiet tęskni za prawdziwym zawrotem głowy i uniesieniem, na które uzwyczajnienie ma czasu. Poza tym warto również wspomnieć o tym, iż kobiety coraz częściej decydują się na dzieci dopiero po trzydziestym roku życia, co wiąże się ze zwiększonym ryzykiem występowania różnych chorób i powikłań u noworodków. Ludzie jednak często nie zdają sobie z tego sprawy i ślepo wierzą, iż wszystko po prostu się ułoży. Jednocześnie dość wysoka jest również liczba nastoletnich matek, które same będąc jeszcze dziećmi, muszą wziąć na siebie naprawdę dużą odpowiedzialność.

Każdy z pewnością zdaje sobie sprawę z tego, iż rodzina to podstawowa komórka społeczna, niemniej jednak tak naprawdę dla jednostki to coś znacznie więcej niż tylko suche słowa. Rodzina to przede wszystkim ludzie, na których zawsze można polegać, którzy wesprą nas w każdej sytuacji i wybaczą te nawet najgorsze błędy. Życie w rodzinie nie jest łatwe, bowiem polega nie tylko na braniu, ale również, a może przede wszystkim na dawanie czegoś z siebie. Nie trzeba tego chyba tłumaczyć żadnej matce, które bezwarunkową miłość do swojego dziecka mają zapisaną w genach. Trudno jest w końcu nie kochać istoty, którą przez dziewięć miesięcy nosiło się tuż pod sercem. Niemniej jednak rodzina nie mogłaby być pełna bez ojca, który nie tylko pracuje na jedzenie i wszelkie udogodnienia, ale również zapewnia swoim bliskim poczucie bezpieczeństwa. Niestety w dzisiejszych czasach rodzina funkcjonuje już nieco inaczej niż kiedyś. Bardzo często więzi między poszczególnymi członkami rodziny zanikają z tego względu, iż nikt nie ma dla siebie czasu. Normą stało się unikanie rozmów i trudnych tematów, o ile jeszcze małe dzieci zabiegają o to, by rodzice spędzali z nimi czas, o tyle starsze zdają się nawet nie zauważać, iż pogrążeni w pracy dorośli nie mają dla nich czasu. Taka sytuacja sprawia, iż komunikacja międzypokoleniowa jest naprawdę bardzo trudna. Zanika szacunek do rodziców, dzieci czują się odrzucone i zaniedbane, nawet jeśli nie zawsze wyrażają to werbalnie. Rodzicom wydaje się z kolei, że wszystko, co muszą zrobić to zapewnić swoim dzieciom pieniądze, wydaje im się, że jeśli kupią im najnowsze zabawki i najnowocześniejsze sprzęty, nic więcej nie będzie im do szczęścia potrzebne. Okazuje się jednak, iż rzeczywistość jest zupełnie inna i nic nie jest w stanie zastąpić dzieciom miłości i opieki. Praca, choć jest bardzo ważna, nigdy nie da nam tyle satysfakcji ile niesie ze sobą wychowanie dobrego, prawego obywatela. Warto o tym pamiętać, kiedy staje się przed ważnymi w życiu wyborami, bowiem czasu niestety nikt z nas nie może cofnąć.

Dom

Dom kryje w sobie wiele możliwych rozszyfrowań. Może być w pierwszej kolejności kojarzony jako budynek, w którym mieszka konkretna rodzina lub kilka rodzin i wówczas możemy na przykład mówić o domu – bliźniaku. Z pojęciem domu niezaprzeczalnie asocjuje pewna specyficzna atmosfera i nie chodzi o ciasta świąteczne czy inne potrawy, które właściwie wchodzą oczywiście w pole semantyczne tego słowa, ale o więź między członkami rodziny, którą wspólnie określa się również domem. Dom zatem to przede wszystkim rodzina, na którą składają się rodzice, czyli kochający się mąż z żoną i ich dzieci. Dla tych, którzy zostali wychowani bez jednego z rodziców, albo w stresie z powodu jakiś rodzinnych patologii dom będzie utożsamieniem pewnego zła i męki. W takim przypadku odoby wyrastające w nim będą starały się albo z niego wyrwać, albo zbudować w przyszłości swój własny, lepszy, by nie przypominał tego poprzedniego, gorszego. I nie chodzi wyłącznie o konstrukcję domu jako budynku, a właśnie o ową atmosferę w nim.

Dzieci

Dzieci są owocem miłości dwojga rodziców. Stanowią dopełnienie rodziny, bez którego często pojawiają się problemy. Model rodziny sprzed około trzydziestu lat związany był z małżeństwem w wieku około dwudziestu lat zarówno kobiety, jak i mężczyzny, ale i z dziećmi zaraz od razu po ślubie. Dziś taki wzór rodziny trochę się zdewaluował, dzieci kobiety rodzą taki przed, jak i po ślubie, co oczywiście nie znaczy, że wcześniej tak nie było. Na pewno mniej się o tym mówiło, bo mniej się o tym wiedziało, choćby nawet ze względu na słabo rozwiniętą modę mówienia o wszystkim w  mediach. Nie ulega wątpliwości, że dzieci to szczęście w rodzinie, choć na początku ich pojawienie się w każdym domu wiąże się oczywiście z krzykiem i wrzaskiem, nieprzespanymi nocami, wiecznymi kolejkami do lekarza. Zwykło się też mawiać, że małe dzieci – mały kłopot, duże dzieci – duży kłopot. Rzeczywiście na przykład licealiści czy gimnazjaliści przynoszą nowe problemy do domu: wagary, papierosy, narkotyki, bójki. Niemniej jednak kochamy swoje dzieci, bo są częścią nas.

Wychowanie dzieci

Wychowywanie dzieci to często współcześnie omawiany problem, studiowany przez wielu specjalistów i psychologów, a przede wszystkim przez rodziców. Ostatnio ciekawą teorią jest bezstresowe wychowywanie dzieci, zatem nie podnoszenie na nich przysłowiowej ręki, nie krzyczenie, a na wszystko pozwalanie. Takim zachowaniem szczególnie kierują się dziadkowie, którzy na wszystko pozwalają i rozpieszczają, ale i tym samym burzą autorytet rodziców wśród dzieci, na który ci usilnie pracują. Takie sytuacje zakrawają już pod problematyczne, nie są jednak nie do rozwiązania. Znacznie trudniejsze jest opanowanie dzieci z ADHD, czy ze zdiagnozowanym zaburzeniem zachowania lub zaburzeniem opozycyjno-buntowniczym. Takie dzieci kradną, oszukują, okłamują, są cały czas agresywne, korzystają z używek i usilnie kamuflują swoje niecne występki. Wychowywanie takich dzieci wiąże się z pewnymi terapiami dla rodziny indywidualnie lub grupowo lub też u psychologa wyłącznie z dziećmi. Wychowywanie dzieci powinno przede wszystkim opierać się na cierpliwości rodziców, którzy krzykiem nie będą rozwiązywać problemów z dziećmi.

Święta

Święta to czas, który szczególnie kojarzy się z rodziną zwłaszcza Święta Bożego Narodzenia, których nie sposób sobie wyobrazić bez wspólnej rodzinnej wigilii. Wówczas wszyscy zjeżdżają się do domu, dzieci ze swoimi dziećmi, dziadkowie, wujkowie. Im więcej ludzi przy świątecznym stole tym weselej i radośniej podczas kolędowania i oczywiście w sercu każdego więcej takiej mocy z obcowania wśród ukochanych. Świąteczną atmosferę buduje również wspólne ubieranie choinki. Boże Narodzenie jest też czasem cudów i często w tym okresie dochodzi do niesamowitych sytuacji pojednania rodzeństwa czy innych bliskich sobie osób, które na czas jakiś zapomniały o wzajemnych relacjach. Święta pozwalają na pewną refleksję, medytację, To czas, kiedy dziecko podejdzie do matki i bezinteresownie ją przytuli, a ojciec powie do syna, że go kocha. To czas, kiedy znajomi wspólnie wieczorem porozmawiają, bo długo się nie widzieli przez studia lub inne obowiązki. To czas, kiedy jak nigdy idziemy tłumami do kościoła na pasterkę.

Przez pierwsze trzy lata, Male dzieci najczęściej pozostają w domu z mamą. Niewiele rodziców decyduje się na żłobek, który staje się ostatecznością. Kiedy kończy się już urlop wychowawczy i czas wrócić do swoich służbowych obowiązków, czas pomyśleć o oddaniu dziecka do przedszkola. Możemy być pewni, że początki będą trudne, a dziecko będzie buntowało się przeciwko takiemu stanowi rzeczy, kiedy zostanie nagle zabrane mamie. Wiele przedszkoli przyjęło nową i ciekawą zasadę. Przynajmniej na pól roku przed rozpoczęciem roku szkolnego, przedszkola organizują spotkania dla przyszłych przedszkolaków. Rodzice udają się z dzieckiem do takiego przedszkola, gdzie po krótkim wspólnym pobycie, przyszłe przedszkolaki zabierane są do osobnego pomieszczenia, gdzie mogą się bawić, a jednocześnie zostać bez mamy. Spotkania takie są robione przynajmniej raz w miesiącu i przez ten okres dziecko jest w stanie przyzwyczaić się do miejsca i pogodzić z faktem przedszkola staje się znacznie mniejszym stresem dla małego dziecka.

Niepożądane zachowania u najmłodszych

Coraz częściej spotyka się bardzo agresywne zachowania u coraz to młodszych dzieci. Zjawisko to jest bardzo niepokojące, ale nic nie dzieje się bez przyczyny. Agresywne zachowanie zawsze ma gdzieś swoje źródło, tylko trzeba umieć je znaleźć. Jednym z głównych źródeł jest telewizja. Dzieci mają nierzadko nieograniczony dostęp do telewizji. Ogromna ilość kanałów telewizyjnych, różnorodność proponowanych filmów, nie zawsze nadaje się do oglądania przez dziecko. Także bajki, przeznaczone dla dzieci, naszpikowane są przemocą. Dzieciaki uwielbiają swoich filmowych idoli i pragną dorównać im, poprzez naśladowanie. Jeżeli ulubiony bohater był agresywny, dziecko też będzie chciało takie być. Równie brutalne treści przekazywane są w grach komputerowych. W nich zabija się bezkarnie, samemu cało wychodząc z opresji. Warto kontrolować, co oglądają nasze dzieci i w jakie gry grają, aby potem nie być mocno zdziwionym, z powodu dziwnych i nieodpowiednich zachowań. Agresja nie bierze się z nikąd i wypacza charakter dziecka.

Zaleca się, aby noworodki i niemowlęta, karmione były mlekiem matki, ponieważ jest ono najlepiej przystosowane do ich potrzeb. Jednak zdarza się czasami, że z jakichś konkretnych przyczyn, dziecko nie może być karmione naturalnie. Stosuje się wtedy, tak zwane, sztuczne żywienie w postaci zmodyfikowanego mleka w proszku. Dzieci karmione naturalnie, powinny jeść wtedy, kiedy sobie tego życzą, nawet co godzinę. Dzieci karmione sztucznie, powinny mieć dłuższe przerwy między posiłkami, w przypadku noworodków, jeśli to możliwe, nawet trzy godziny. Każde dziecko jest inne: niektóre potrzebują mniejszą ilość mleka, ale częściej, inne najadają się dużą ilością i idą smacznie spać. Dzieciom karmionym naturalnie nie ma potrzeby podawania napojów między posiłkami, natomiast te, które karmione są sztucznie, mogą odczuwać pragnienie. W okresie upałów, ani jednym, ani drugim, nie żałujmy picia, skoro i sami pijemy częściej. Do ukończenia trzech miesięcy przez dziecko, jego podstawowym pożywieniem jest mleko. Dopiero od czwartego miesiąca życia zaczynamy stopniowo wprowadzać nowe produkty.

Trochę starsze dziecko?

Większość dzieci wręcz uwielbia słodycze. Najchętniej jadłyby je zamiast normalnych, codziennych posiłków. Nie jest zabronione podawanie dzieciom słodkich smakołyków, ale wszystko powinno mieć swój umiar. Rodzice dziwą się, że dziecko nie ma ochoty na zjedzenie kolacji, czy obiadu. Nie ma w tym nic dziwnego, skoro maluch najadł się słodkich czekoladek. Są to ogromne ilości zbędnych kalorii, które z czasem odkładają się w organizmie, jako tkanka tłuszczowa, powodując nadwagę, a z czasem otyłość. Także zęby dziecięce nie bardzo lubią słodycze. Zbyt duża ilość słodkiego jedzenia przyczynia się do powstawania próchnicy, a jej leczenie zdecydowanie nie należy do przyjemności. Jeżeli pozwalamy dziecku na jedzenie jego ulubionych smakołyków, zwróćmy uwagę na to, aby nie dostawało ich później, niż półtorej godziny przed konkretnym posiłkiem. Ograniczmy także ich ilość, a przy zakupie sprawdzajmy, czy nie zawierają szkodliwych dla dziecka dodatków w postaci barwników, lub środków smakowych. Słodycze, spożywane w rozsądnych ilościach nie zaszkodzą żadnemu dziecku.

Karanie – metody wychowawcze stosowane u małych dzieci

Stosowanie systemu kar i nagród w wychowaniu własnych dzieci, powinniśmy stosować możliwie jak najprędzej. Dziecko powinno szybko zorientować się co mu wolno, a czego nie. Oczywiście nie zawsze jesteśmy w stanie wyegzekwować posłuszeństwo, ponieważ maluch będzie nieustannie sprawdzał, na ile jesteśmy w stanie mu ustąpić. Za każde dobre, choćby najdrobniejsze osiągnięcia, czy zachowania, powinniśmy dziecko nagradzać. Za nagrodę może tu służyć pochwala, pogłaskanie, czy nasz własny, indywidualny sposób, ale na pewno nie kupno zabawek. Jeżeli maluch coś przeskrobie lub złamie ustalone przez nas zasady, powinien ponieść karę. Kara powinna być odpowiednia do wieku dziecka. Nie ma tutaj mowy o biciu, bo to wcale nie jest metoda wychowawcza. Karą może być upomnienie, zakaz czegoś, co dziecko bardzo lubi na określony wymiar czasu. Mogą to być schowane klocki, jeśli dziecko wcale nie ma ochoty na sprzątanie porozrzucanych zabawek. Sami musimy opracować własne metody kar i nagród, które będą się najlepiej sprawdzały.

Kieszonkowe dla nastolatków

Trudno jest oczekiwać od nastolatków, że od razu zrozumieją wartość pieniędzy. Wydaje im się, że skoro rodzice pracują, to muszą dostać żądaną kwotę, kiedy chcą i jaką chcą. Oczywiście nie ma nic bardziej nieprawdziwego. Niestety, na niewiele zda się przesiadywanie i tłumaczenie, że trzeba zapłacić czynsz, media i wiele innych zobowiązań, że trzeba kupić domownikom ubrania, a w razie potrzeby, lekarstwa. Warto podjąć próbę wydzielenia dziecku określonej kwoty pieniędzy, którą będzie mógł przeznaczyć na niezbędne wydatki. Kwota taka wcale nie powinna być wysoka, ponieważ dziecko nie będzie potrafiło docenić posiadania pieniędzy, a także nie będzie musiało dokonywać wyboru, czy kupić słodycze, czy może coś innego. Jeżeli ustalimy zasady, na co może być przeznaczone kieszonkowe, twardo ich się trzymajmy. Jeśli dziecku zabraknie pieniędzy, będzie do nas przychodziło z prośbą o danie dodatkowej kwoty. Działania takie wymagają ze strony rodziców mnóstwa cierpliwości, a i tak niestety, nie zawsze odniosą pożądany efekt.

Często się zdarza, że dwu lub trzylatek rzuca się na podłogę, kopiąc nogami, gdy czegoś mu odmówimy. Nie ma tu większego znaczenia miejsce zajścia, ale najchętniej czyni to w miejscach publicznych. Sytuacja taka nie należy do najmilszych i czasem nie wiemy, co ze sobą zrobić w takim przypadku. Najważniejsze jest, aby nie wpadać w panikę, a przede wszystkim nie ustępować dziecku pod presją. Jeżeli ustąpimy chociaż raz, dziecko bardzo szybko spostrzeże, że takim sposobem może osiągnąć to, czego chce i będzie tę metodę stosowało coraz częściej. Najtrudniejszym sposobem na takie zachowanie, ale i przy okazji najbardziej skutecznym, jest ignorancja takiego zachowania, próba udania, że wcale się tego nie widzi. Dziecko pokrzyczy, a widząc, że nikt na to nie reaguje, uspokoi się. Będzie wiedziało, że obrało zły sposób na osiągnięcie swoich pragnień. Jeśli sytuacja taka ma miejsce w domu, wart pod Glowem dziecka podłożyć coś miękkiego, by nie zrobiło sobie krzywdy i najzwyczajniej wyjść z pomieszczenia, nie zwracając uwagi na zajście.

Trudny czterolatek

Czteroletnie dziecko potrafi zrozumieć już bardzo dużo. Doskonale wie, co mu wolno, a czego nie wolno. Odpowiednie i prawidłowe postępowanie rodziców powinno już dawno wyznaczyć określone granice, jakie są dla takiego dziecka dozwolone. Jednakże ogromna ciekawość życia i chęć pokazania swojej odrębności, skłania czterolatka do zachowań, które często potrafią przyprawić rodziców o ból Glowy. Dosyć często zdarza się, że gdy odmawia się kupienia, czy dania jakiejś rzeczy dziecku, dostaje ono najzwyklejszego napadu histerii, okazując swoje niezadowolenie bardzo głośnym krzykiem, a czasami nawet rzucaniem się na podłogę i kopaniem. Takie zachowanie jest dosyć żenujące dla rodziców przede wszystkim w miejscu publicznym. Dziecko wychodzi z założenia, że dla świętego spokoju rodzice ugną się i spełnią jego zachciankę. W ten sposób sprawdzają, na ile mogą naciągnąć wyznaczone przez rodzica granice. Najlepszym sposobem na opanowanie takiego stanu jest stanowczość w swej decyzji i anielski spokój, chociaż o ten ostatni, wcale nie jest łatwo.

Ubranko jest to strój dla dziecka. Ubranko musi być w każdej wyprawce, ponieważ po urodzeniu dziecka trzeba go w coś ubrać. Przy wyborze ubranek kierujemy się kilkoma kwestiami, czyli po pierwsze tym ze ważna jest płeć dziecka, jeśli spodziewamy się chłopczyka kupujemy niebieskie ubranka natomiast, jeśli dziewczynki to różowe. Ubranko dla dziecka składa się z kilku części. Można je kompletować lub kupić już w gotowej wersji, czyli w sklepie są dostępne gotowe wyprawki, najczęściej znajduje się w nich kaftanik, czyli rodzaj podkoszulki następnie bluzeczka, śpioszki i można zawsze dokupić rożek lub kocyk, ponieważ dziecko w tedy łatwiej można podnosić i chwytać. Dawniej do tego typu czynności używano becików lub rożkom obecnie są to kocyki lub nosidełka. Obowiązkowa jest również czapka, ponieważ główkę po narodzinach należy osłaniać dziecko nie ma jeszcze wyrobionej odporności i szybko może złapać nam infekcje. Po narodzinach przynosi się nam dziecko i sami musimy je ubrać jest to dość trudne, ale z czasem można tą czynność opanować.

Najbezpieczniejsze ubranka dla najmłodszych

Najmłodsze dzieci potrzebują szczególnej uwagi przy wyborze ubranek. Dotyczy to materiału, z jakiego zostały one uszyte, a także jakości wykonania. Trzeba pamiętać, że Male dzieci nie chodzą, a jedynie leżą w łóżeczku, a ich skóra jest jeszcze bardzo delikatna i wrażliwa. Najzdrowszą tkaniną do szycia dziecięcych ubranek jest Belna. Jest to włókno naturalne, które bardzo dobrze wchłania wilgoć, więc, jeżeli dziecko spoci się, ubranko wchłonie ten pot, nie powodując odparzeń. Ważnym elementem jest szycie. Grube szwy, drapiące, nieobszyte brzegi materiału także narażają na uszkodzenia skóry i odgniecenia. Najmniejsze dzieci nie są jeszcze w stanie samodzielnie się przekręcić, ani zakomunikować, że jest im niewygodnie. Dziecięce ubranka nie mogą krępować ruchów dziecka. Nie mogą też być ani za małe ani za duże. Dziecko potrzebuje pełnej swobody ruchów podczas fikania rączkami i nóżkami, dlatego trzeba zadbać o odpowiednie ubranka, za co odwdzięczy się nam prawidłowym rozwojem i uśmiechem.

Każda rodzina zaczyna się od dwojga ludzi, którzy postanawiają ją założyć. Wtedy z reguły mężczyzna i kobieta biorą ślub kościelny lub też cywilny i z reguły później gdzieś tam przychodzi pora na dzieci. Po przyjściu na świat małego brzdąca wszystko wywraca się do góry nogami i wiele małżeństw nie wytrzymuje tej próby. Stąd też wiele rodzin już w zalążku kończy jako para po rozwodzie i stąd też mamy wiele rodzin upośledzonych w czynnościach społecznych – są to przede wszystkim samotne matki z dziećmi i samotni ojcowie z dziećmi. Pierwsze dziecko jednak jest rewolucją małej próby – prawdziwe schody zaczynają się przy drugim dziecku, a już przy trzecim czy czwartym osiągamy apogeum hardcore’u. Między rodzeństwem bowiem zaczynają się rodzić przeróżne uczucia, i nie zawsze są to uczucia pozytywne. Z reguły są to bowiem uczucia negatywne, takie jak zazdrość czy nienawiść nawet, chociaż to z reguły zdarza się dość rzadko. Ponadto zazdrość i rywalizacja wśród rodzeństwa jest rzeczą dość powszechną.

Co w rodzinie, to nie zginie – mówi znane wszystkim chyba słynne powiedzenie Rodana z MIlletu, który żył dawno temu i nieprawda. I ja tez tak myślę! Mam jednak wrażenie, bliżej analizując to pełne głębokiego wyrazu stwierdzenie mistrza, że powiedzenie to ma stanowczo drugie dno. Może ono mieć wydźwięk pozytywny – jako że to, co zrobimy dla kogoś z rodziny zawsze będzie nam odpłacone, jednak może mieć też ono wydźwięk stanowczo negatywny – czyli każda rzecz, którą uczynimy komuś z rodziny, zostanie wyciągnięta na jaw przy każdej możliwej sytuacji i nie zostanie nam nigdy przepomniana. Każda wina zrobiona w rodzinie nie zginie – będzie spotęgowana, pomnożona razy dziesięć podniesiona do potęgi i zwrócona w naszą stronę tak, żebyśmy dosadnie mogli poczuć jej ciężar i winę. Kochajmy się jak bracia, liczmy się jak Żydzi – o tym należy pamiętać robiąc interesy w rodzinie, bo też w rodzinie tak naprawdę robiąc jakieś przysługi trzeba być najbardziej ostrożnym, uczciwym i nieskończenie skrupulatnym.